ปรมาจารย์ปาปูหยิบเข็มทิศออกมา กดปุ่มหนึ่ง เข็มบนหน้าปัดก็สว่างขึ้น พลันหมุน "ติ้วๆ" ชี้ไปทิศหนึ่ง
ประจวบเหมาะกับทิศที่ลู่ซิงเฉินยืนอยู่
"ว้าว!" เสียงฮือฮาดังขึ้นในฝูงชน
ปรมาจารย์ปาปูสีหน้าขรึมลง "ลู่ซิงเฉิน, ยังจะบอกว่าไม่ใช่เจ้าอีก?"
เขาเดินเข้ามา
ในชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าลู่ซิงเฉิน ทันใดนั้น ลู่ซิงเฉินก็หลบไปด้านข้าง เปลี่ยนตำแหน่ง
เข็มบนหน้าปัดเข็มทิศขยับเล็กน้อย แล้วยังคงชี้ไปด้านหน้า
"เอ๊ะ?" ปรมาจารย์ปาปูร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ ก่อนก้าวเดินต่อไป
ด้านหน้าเป็นกลุ่มคนกลุ่มเล็ก ในนั้นมีผู้อาวุโสจี้และหลัวจิ่นเฉิงรวมอยู่ด้วย
ปรมาจารย์ปาปูขมวดคิ้ว เดินตรงไปทางผู้อาวุโสจี้กับหลัวจิ่นเฉิง
ไม่นานก็มาถึงตรงหน้าพวกเขา
พวกนั้นเริ่มรู้สึกผิดสังเกต รีบแยกย้ายกระจัดกระจาย ผู้อาวุโสจี้กับหลัวจิ่นเฉิงเองก็วิ่งหลบไปด้านข้าง
"ห้ามขยับ!" ปรมาจารย์ปาปูตวาดลั่น สีหน้าดุดัน ไปยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสอง
ทันใดนั้น แสงบนเข็มทิศก็หายวับไป ปรมาจารย์ปาปูชะงัก "เอ๊ะ, หายไปแล้ว? หายไปได้ไง?"
เขาได้แต่มึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็สูดจมูกฟุดฟิดแรงๆ แล้วเดือดดาล "เต้าหู้เหม็น? เจ้าก็มีเต้าหู้เหม็นด้วยรึ?"
เขาล้วงกระเป๋าตัวเองแล้วโกรธจัด "ไอ้หนู, เจ้าขโมยเต้าหู้เหม็นของข้ารึ?"
หลัวจิ่นเฉิงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ คว้าออกมาได้ห่อหนึ่ง กลิ่นเหม็นฉุนตลบขึ้นมา เขาถึงกับ "แหวะ" มือสั่นจนห่อนั้นหลุดมือลอยละลิ่ว
หลัวจิ่นเฉิง: "แหวะ, นี่มันอะไรเนี่ย เหม็นอย่างนี้?"
เขาสะบัดมือไม่หยุดด้วยความรังเกียจ
ปาปูมองของบนพื้นก็ยิ่งเดือดดาล "นั่นเต้าหู้เหม็นของข้า ต่อคิวตั้งชั่วโมงกว่าจะได้มาห่อเดียว เจ้านี่แม้แต่เต้าหู้เหม็นยังจะขโมย จะเอาหน้าไปไว้ไหน?"
หลัวจิ่นเฉิงตื่นตระหนก "ข้าไม่ได้ขโมย ข้าไม่ชอบกินด้วยซ้ำ เมื่อกี้ข้าได้กลิ่นเหม็นขึ้นมาก็แปลกใจอยู่..."