พูดจบ ปิงกูลูก็แอ่นออกจากประตูกระท่อมน้ำแข็ง มองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครสังเกต จึงกระซิบเบา ๆ ว่า “เร็วเลยครับท่าน เข้ามาได้แล้ว!”
ลู่ซิงเฉินกับอีกสองคนรีบหลุดออกมาจากที่ซ่อน ก้มตัวประท้วงแล้วรีบพุ่งเข้าไปในบ้านน้ำแข็งทันที
ส่วนเจ้าหนาวพึมพำยืนเฝ้าหน้าประตูให้
ลู่ซิงเฉินสังเกตดูบ้านน้ำแข็งสักครู่
ตอนนี้ ปุโรหิตแหวกน้ำแข็งถูกวางนอนอยู่บนเตียง นอนหงายราบเรียบอย่างเรียบร้อยไม่ขยับตัว ถ้าเข้าไปใกล้ ๆ จะได้ยินเสียงหายใจเบา ๆ
อ้าว? ไม่ใช่การแกล้งตายเหรอ?
ลู่ซิงเฉินอึ้งไปชั่วขณะ
เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ใช้อีเต้อขุดน้ำแข็งแทงเบา ๆ ที่ตัวปุโรหิตแหวกน้ำแข็ง แต่เขาก็ไม่ขยับ
เธอเพิ่มแรงขึ้นอีก เขาก็ยังไม่ขยับเหมือนเดิม
ดูเหมือนหลับมากกว่า หลับลึกซะด้วย
ลู่ซิงเฉินวางใจลง หลังจากดื่มเหลวผลไม้หินใยหินผิดธรรมชาติไปแล้ว ปุโรหิตแหวกน้ำแข็งก็เข้าสู่สภาวะสุดท้าย สภาวะที่มืดมนไม่รู้เรื่องนั่นเอง
ขอให้ไม่เป็นอะไรก็พอ!
เธอหยิบบุหรี่ม้วนใหญ่ออกมา จุดไฟติดแล้วปักลงที่หนึ่ง
นี่คือบุหรี่ที่ฉินอู๋ชวนม้วนเอง ค่อนข้างหนา พอจุดติดแล้วควันขาวก็ลอยขึ้นเป็นเส้น ๆ กลิ่นควันค่อย ๆ ฟุ้งกระจายออกมา
จากนั้น สามคนหยิบอีเต้อเหล็กขึ้นมา เริ่มขุดบ้านน้ำแข็ง
บ้านน้ำแข็งชั้นนอกก่อด้วยก้อนน้ำแข็งหนา ๆ ซ้อนกัน ส่วนด้านในเป็นแผ่นกันความร้อนทีละแผ่น
แผ่นกันความร้อนเป็นสีขาว เอามือสัมผัสดูค่อนข้างนุ่ม
ในกระท่อมน้ำแข็ง เสียง “ติ๊งต๊อง” ดังขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นาน “โกรก” หนึ่งครั้ง แผ่นกันความร้อนหนึ่งแผ่นก็ร่วงลงมา
[ขุดสำเร็จ ได้รับแผ่นกันความร้อน x1]
สำเร็จแล้ว!
ลู่ซิงเฉินดีใจมาก รีบเรียกเกาต้าฟู่กับกู้เหยียนจือ “เร็ว!”
ด้านนอกมีปากูอยู่ คอยดูกันว่าไอ้ตัวนั้นจะอุ้มชูได้นานแค่ไหน