ลู่ซิงเฉินตกใจ รีบประคองอาจารย์หลิงกวงไว้
กลัวเศษแก้วจะบาดอาจารย์ เธอจึงรีบเก็บเศษแก้วขึ้นมา พอมองรอบ ๆ ไม่เห็นถังขยะสักที่ เธอก็เลยโยนลงไปในกระเป๋าสะพายเก็บของของตัวเอง
อาจารย์หลิงกวงส่ายหัวไปมา ฝืนตัวเองลงนั่งบนเก้าอี้ ยิ้มกว้างจนสุดหน้า “ลู่ซิงเฉิน ฉันดีใจจริง ๆ ฮ่า ๆ ฉันสำเร็จการหมักไวน์ชั้นสูงได้แล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันดีใจเหลือเกิน ไม่ได้ ฉันต้องร้องเพลง ฉันจะออกไปร้องเพลงข้างนอก!”
อาจารย์หลิงกวงเปิดประตูออกไป ยืนอยู่บนหลังคาที่ปกคลุมด้วยหิมะ แล้วร้องเพลงเสียงดังกึกก้อง
ลู่ซิงเฉิน: …
เอาใหม่ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเป็นโอกาสแบบไหน!
โชคดีที่ยังไม่เป็นไรมาก อาจารย์ร้องเพลงเพราะซะด้วยสิ!
ลู่ซิงเฉินมองไวน์ผลไม้หินขาวอำมหิตอีกรอบอย่างพิถีพิถัน ยิ่งมองยิ่งพึงพอใจ
ไวน์นี่มันดีจริง ๆ เลยนะ!
เอาไว้ลอบทำร้ายศัตรูก็เยี่ยมเลย!
อ๊ะ ปุโรหิตเฒ่าไม่ใช่ชอบดื่มไวน์หรอ? ร่างกายเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว พอดื่มไวน์นี่เข้าไป ไม่ว่าจะเข้าสู่ภาวะตื่นเต้นครึกเครื่อง หรือภาวะแกล้งตาย เขาก็จะมีช่องโหว่ให้เธอได้เปรียบทั้งนั้น!
อาจารย์หลิงกวงที่เข้าสู่ภาวะตื่นเต้นนี่กำลังต่อสู้เหลือศูนย์!
ลู่ซิงเฉินออกจากบ้าน กระโดดขึ้นไปบนหลังคา แล้วเจรจากับอาจารย์หลิงกวง “อาจารย์ ข้าขอเทไวน์สักหน่อยเอากลับไปได้ไหม”
อาจารย์หลิงกวงโบกมือ “ได้สบาย เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าขอมีความสุขคนเดียวต่ออีกหน่อย!”
ลู่ซิงเฉินเดินกลับเข้าบ้าน หยิบน้ำเต้าไวน์ออกมา เทไวน์ใส่ไว้ 3 น้ำเต้า
เธอใช้น้ำเต้าเล็กที่ลู่ฮ่าวเยว่ให้ไว้ก่อนหน้า แต่ละใบก็บรรจุได้ไม่มาก เธอจึงเทไปเพียงเล็กน้อย