สายลมเย็นเฉียบพัดมาจากด้านหลัง
โชคดีที่ลู่ซิงเฉินตึงเครียดมาตลอด ก่อนหน้านี้เธอก็กำแส้อ่อนไว้แน่นแล้ว ตอนนี้รู้สึกถึงอันตรายจึงพลิกตัวกลับมาพร้อมกับสะบัดแส้อ่อนทันที
“เพี๊ยะ!” เธอฟาดไปโดนความว่างเปล่า
ลู่ซิงเฉินถอยไปกว่า 10 ก้าวจึงเห็นสัตว์ร้ายตรงหน้า
มันคือหมาป่าดำตัวมหึมา
สูงราวกับคนคนหนึ่ง
หมาป่าดำดวงตาดุดัน เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม ส่งเสียงคำรามกึกก้องแล้วพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
ลู่ซิงเฉินใจเต้นระรัว หมาป่าดำตัวนี้เร็วเกินไป โชคดีที่ค่าพลังของเธอเพิ่มขึ้นมาก ไม่อย่างนั้นคงจบเห่ไปแล้ว
เธอถอยหลังไปสองสามก้าว สะบัดแส้อ่อนเข้าต่อสู้กับหมาป่าดำ พลางตะโกนเสียงดัง “หลานหลาน!”
ต้องให้หลานหลานมาช่วยแล้ว
หมาตัวนี้เร็วเกิน เธอโดยพื้นฐานไม่มีเวลา และไม่มีระยะมากพอให้ใช้ธนู
หลานหลานครั้งนี้กลับไวกว่าที่คิด มันโฉบลงมาจากอากาศ พลางตะโกนว่า “ข้ามาแล้ว ให้ข้าฆ่าไอ้ลูกหมาดำนี่!”
ลู่ซิงเฉินรีบบอก “หลานหลาน ระวังด้วย ล่อมัน!”
เธอหวังมาตลอดว่าหลานหลานจะใช้สมองบ้าง อย่าพุ่งเข้าชนสุ่มสี่สุ่มห้า
มันมีพรสวรรค์ด้านการบินไม่ใช่หรือ จะเข้าไปตวัดทำไม แค่ก่อกวนหมาป่าดำก็พอ
ทว่าหลานหลานไม่ได้คิดอย่างนั้น มันใช้ทั้งกรงเล็บและจะงอยปากจู่โจม ข่วนและทึ้ง เข้าประชิดตัวต่อสู้ทันทีที่มาถึง หมาป่าดำถูกข่วนจนเป็นแผลหลายที่
หมาป่าดำถูกยั่วยุจนเดือดดาล
มันคำรามกึกก้อง กระชากขนนกของหลานหลานหลุดออกมาหนึ่งเส้น
หลานหลานโกรธจัด “ไอ้ลูกหมา แกนี่หาเรื่องตายจริง ๆ ดูสิฉันจะฆ่าแกยังไง!”