ลู่ซิงเฉินและหลานหลานกลับมายังจุดเดิมอย่างรวดเร็ว
อัลฟัลฟาเกสรทองยังคงอยู่ที่เดิม พลิ้วไหวตามสายลมอ่อน ๆ กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยมาแตะจมูก
ลู่ซิงเฉินสะบัดแส้อ่อน ปัดกวาดผ่านอัลฟัลฟาต้นสูงที่อยู่ข้าง ๆ...
"อ๊าวอู้!" เสียงหมาป่าคำราม หมาป่าดำยักษ์พุ่งออกมา
หลานหลานโฉบลงมา ขวางทางมันไว้ ลู่ซิงเฉินถอยหลังไปสองสามก้าว ยกคันธนูขึ้นน้าวสาย "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว" ลูกธนูขนนกสามดอกอาบยาพิษพุ่งออกไป
หมาป่าดำหลบหลีก ไม่ส่ายหาง ปัดลูกธนูขนนกกระเด็น
มีเพียงลูกธนูขนนกดอกเดียวที่เฉียดผ่านตัวมัน มันชาเล็กน้อย น่าจะแค่ถลอกหนัง
หมาป่าดำไม่ใส่ใจ โจมตีต่อ
ลู่ซิงเฉินไม่รู้ว่ายิงโดนแล้ว เธอเห็นหมาป่าดำเคลื่อนไหวรวดเร็ว ลูกธนูยิงเข้าเป้ายาก จึงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว หวดแส้อ่อนเข้าใส่
หมาป่าดำเดือดดาล จุดที่ถูกถลอกบนตัวชา ๆ มึน ๆ ทำให้มันหงุดหงิดมาก มันจึงพุ่งตรงเข้าหาลู่ซิงเฉิน
ลู่ซิงเฉินฟาดแส้อ่อนสะบัดพริ้ว แน่นหนาราวกับกำแพง กดดันหมาป่าดำไว้ชั่วคราว
แต่เธอก็รู้ว่า ความอึดของตนสู้หมาป่าดำยักษ์ไม่ได้ ดังนั้นต้องรีบจบศึกให้เร็ว
โดยเฉพาะต้องทำให้ผลหมาป่างามีผล
ตอนนั้นเอง หลานหลานโฉบลงมาอีกครั้ง เล็บอันแหลมคมข่วนหมาป่าดำทีหนึ่ง
กลางหลังของหมาป่าดำปรากฏรอยเลือดบาง ๆ
ลู่ซิงเฉินยกนิ้วโป้งให้ ไม่เลวเลย หลานหลานยังคงเกรี้ยวกราดเช่นเคย ถ้าไม่กลัวมันเลียเล็บ เธอคงจะทาผลหมาป่างาที่เล็บมันแล้ว
"อ๊าวอู้!" หมาป่าดำโกรธจัด กระโจนขึ้น งาบหางของหลานหลาน ร่วงลงสองเส้น