ว่านเหม่ยอวิ๋นกระตุกแขนว่านเหม่ยหลิง บังคับให้เธอมองมาที่ตัวเอง ขณะเดียวกัน หวังเหล่ยที่เดินไปไม่ไกลก็ดึงธนูจากด้านหลัง โก่งคันธนูพาดลูกศร หันกลับมา "ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว" ลูกธนูไม้สามดอกพุ่งเร็วดุจสายฟ้า ตรงไปยังว่านเหม่ยหลิง
คิ้วของลู่ซิงเฉินกระตุก
ท่วงท่าเหมือนกับที่ว่านเหม่ยหลิงสอนยิงต่อเนื่องสามดอกให้ตัวเองมาก!
ว่านเหม่ยหลิงถูกว่านเหม่ยอวิ๋นรั้งไว้ อีกทั้งใจลอย คงหลบไม่ได้แน่
ลู่ซิงเฉินไม่ทันคิดอะไรมาก สะบัดมือ แส้อ่อนพุ่งออกไปราวกับงูวิญญาณ
"ผัวะ ผัวะ ผัวะ" ปัดลูกธนูไม้สามดอกตกพื้น
หวังเหล่ยหน้าถอดสี ตวาดดัง: "ใคร ออกมา!"
ลู่ซิงเฉินเดินออกมาจากหมู่ไม้
เกาต้าฟู่ดีใจใหญ่: "อ้าว ลู่ซิงเฉิน ในที่สุดเธอก็มาแล้ว รีบช่วยฉันเร็ว!"
หวังเหล่ยขมวดคิ้ว มองลู่ซิงเฉินอยู่หลายตา: "เธอก็คือลู่ซิงเฉิน?"
ส่วนว่านเหม่ยอวิ๋นมีสีหน้าเดือดดาล: "ลู่ซิงเฉิน เธอหาที่ตายหรือไง!"
หวังเหล่ยรีบโบกมือให้ว่านเหม่ยอวิ๋น ปรับสีหน้ากับลู่ซิงเฉินใหม่ ยิ้มพูดว่า: "ลู่ซิงเฉิน ยินดีที่ได้พบ สนใจมาร่วมทีมเราไหม?"
ลู่ซิงเฉินประหลาดใจ: "ร่วมทีมเธอทำไม? ฆ่าคนหรือ?"
เกาต้าฟู่มีกำลังใจขึ้น: "ใช่ ใช่เลย! เจอใครก็ฆ่า ต่างอะไรกับพวกฆาตกรโรคจิต!"
หวังเหล่ยยังคงจ้องลู่ซิงเฉินเขม็ง: "ลู่ซิงเฉิน ไม่ฆ่าคน แล้วสิ่งของจะเอามาจากไหน คะแนนจะเอามาจากไหน? ฮ่าๆ ฉันนึกว่าเธอจะไม่เหมือนพวกนั้น!"
คนคนนี้ ฆ่าคนยังทำเป็นมีเหตุผลชอบธรรม!
ลู่ซิงเฉินทั้งขยะแขยง
เธอยิ้มน้อยๆ ก้มลงเก็บลูกธนูไม้ที่หวังเหล่ยทำหล่นเมื่อครู่ พูดเนิบๆ ว่า: "ยังไงก็ไม่เหมือนเธอ!"