ลู่ซิงเฉินสังเกตอย่างละเอียด ข้าวสาลีชนิดนี้ต้นสูงมาก แต่ละต้นสูงประมาณหนึ่งเมตร รวงข้าวใหญ่กว่ารวงข้าวธรรมดาเกือบเท่าตัว สีเหลืองทองอร่าม หนักจนกดลำต้นให้โน้มลง
รวงข้าวส่วนใหญ่สุกเต็มที่แล้ว มีเพียงส่วนน้อยที่ยังมีสีเขียวอยู่บ้าง
ลู่ซิงเฉินหักรวงข้าวที่สุกแล้วมาหนึ่งรวง ใช้มือขยี้เบาๆ เปลือกของเมล็ดข้าวก็หลุดออก เผยให้เห็นเมล็ดข้าวสีเหลืองทีละเม็ด
เธอออกแรงอีกครั้ง บดเมล็ดข้าวให้แตก บนปลายนิ้วจึงปรากฏผงสีขาว
เธอยกนิ้วขึ้นดมใกล้จมูก ได้กลิ่นหอมของข้าวสาลี
ไม่เลวเลย คุณภาพของข้าวสาลีชนิดนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ
ลู่ซิงเฉินตัดสินใจเก็บเกี่ยวเดี๋ยวนี้
ทันใดนั้น เธอรู้สึกคันที่ขา
“แบร่~ แบร่~” เสียงเล็กแหลมดังขึ้น
เสียงร้องของแกะ?
ลู่ซิงเฉินก้มลง ท่ามกลางดงข้าวสาลี ข้างขาซ้ายของเธอ มีสิ่งมีชีวิตสีขาวตัวเล็กๆ กำลังใช้หัวถูไถขาเธอ
เจ้าตัวเล็กนั่นตัวเล็กมาก มองดูใหญ่กว่าสุนัขพันธุ์ทอยแค่เล็กน้อย ขนทั้งตัวขาวราวกับห่อหุ้มด้วยหิมะ บนหัวยังมีก้อนนูนเล็กๆ สองก้อน นั่นคงเป็นเขา
นี่มันลูกแกะไม่ใช่หรือ?
ตัวเล็กผิดปกติจริงๆ!
จำได้ว่าลูกแกะแรกเกิดก็ไม่น่าจะมีขนาดเล็กเท่านี้!
ลู่ซิงเฉินก้มลงอุ้มลูกแกะขึ้นมา
มันตัวเล็กจริงๆ ส่วนที่เด่นที่สุดคือดวงตา เป็นสีเขียวมรกต แวววาวดุจอัญมณีสีเขียว ดวงตาที่งดงามเช่นนั้นกลับเปล่งประกายความไร้เดียงสา