ลู่ซิงเฉินตกตะลึงหันกลับมามองมัน
นี่คือคำพูดของแพะแก่ตัวหนึ่งหรือ?
คำประจบประแจงนี่ ถ้าเอาไปแต่งเป็นเพลงได้เลยนะ?
เหอะ ๆ ยังไงก็ไม่ช่วย!
ลู่ซิงเฉินยกเท้าก้าวเดินต่อ
แพะแก่กระโดดโหยง ๆ สองสามทีก็ลุกขึ้นยืน เดินตามลู่ซิงเฉินไปหลายก้าว พลางร้องแบะ ๆ ว่า: "ท่านรักษาข้าหน่อยเถอะ ใช้ยาผงเมื่อกี้ก็ได้"
ยาผงเมื่อกี้ ยาวิเศษ?
มันช่างคิดได้สวย!
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเหอะ ๆ: "ข้าจะไปยุ่งกับเจ้าทำไม?"
ไอ้แก่จอมลวงโลก!
สมแล้ว สิ่งมีชีวิตที่อายุยืนมักจะเจ้าเล่ห์!
ไม่ใช่สิ ไอ้แก่นี่ไม่ใช่แค่เจ้าเล่ห์แล้ว มันคือขโมยชัด ๆ!
แพะแก่เดินตามลู่ซิงเฉินไปตลอดทาง ร้องแบะ ๆ ไม่หยุด: "ถ้าไม่มีน้ำค้างทองแห่งเกสร เจ้าตัวเล็กในอ้อมอกท่านไม่มีทางอยู่ได้นานขนาดนี้ ข้าก็นับว่าได้ช่วยพวกเจ้าเหมือนกันนะ ท่านจะเห็นข้าตายต่อหน้าไม่ได้นะ"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเย็น: "เจ้าก็ยังมีชีวิตดีไม่ใช่หรือ?"
ถึงตัวจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็เดินได้ กระโดดได้ แถมยังพูดจายืดยาวโดยไม่หอบ
แข็งแรงดีออก!
ลู่ซิงเฉินโกรธมาก ต่อให้ไอ้แก่นี่ตายต่อหน้าเธอ เธอจะไม่เข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด
ถ้าค่าพลังการต่อสู้ของเธอน้อยกว่านี้ เมื่อกี้คงถูกหมาป่าดำกินไปแล้ว
ไม่ฆ่ามันก็ดีถมไปแล้ว จะให้ช่วยมัน?
เป็นไปได้ยังไง!
เธออุ้มแกะน้อยเดินเร็วรี่ แพะแก่ตามมาติด ๆ ไม่ลดละ
ลู่ซิงเฉินรำคาญใจ เธอก้มลงมองแกะน้อย: "เสี่ยวเบเบะ เจ้าช่วยหาพาหนะให้ข้าอีกตัวได้ไหม?"