ลู่ซิงเฉินถอยหลังกรูด
เสียงใบไม้ใต้เท้าดังซ่า ฝูงลิงพวกนั้นมองมา
“อี๊อี๊อี๊อี๊อี๊!” ร้องลั่น พวกมันพุ่งเข้าใส่
รวดเร็วมาก
ลู่ซิงเฉินรีบเก็บหอก สะบัดแส้อ่อน “เพี้ยะ” ฟาดใส่ตัวลิงที่อยู่หน้าสุด
“อี๊อี๊!” ลิงตัวนั้นร้องดัง เกาตัวแกรกๆ แล้วพุ่งต่อ
แส้เมื่อกี้ฟาดโดนตัวมัน เหลือไว้แค่รอยตื้นๆ
ไม่บาดเจ็บเลยสักนิด
ลู่ซิงเฉินตกใจมาก กวัดแกว่งแส้อ่อนไปพลาง ถอยหลังไปพลาง
นางต้องถอยออกจากป่าทึบ ที่นี่เป็นถิ่นของลิง พวกมันได้เปรียบกว่า
ลู่ซิงเฉินสะบัดแส้อ่อน ป้องลิงไว้สามตัว อีกสองตัวทะลุพงไม้มา ประกบจากสองข้าง
ตัวหนึ่งยื่นกรงเล็บ “ฉีก” เสียงดัง ฉีกแขนเสื้อของลู่ซิงเฉินขาด
อีกตัวกระโดดขึ้นต้นไม้ แล้วโจนลงมา
แย่แล้ว!
ลู่ซิงเฉินรีบคว้าดาบสั้นออกมา วาดขึ้นฟัน
“ฉัวะ!” ดาบสั้นฟันถูกขาหน้าของลิงตัวนั้น
“อี๊อี๊อี๊!” ลิงตัวนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ไม่ถอยแต่กลับบุก พุ่งเข้ามาอย่างดุร้ายอีก
อันตราย!
ลู่ซิงเฉินรีบถอยหลังอีกหลายก้าว แต่ลิงเดิมทีก็ว่องไว ยิ่งลิงพวกนี้ทั้งคล่องแคล่วและดุร้าย แยกกันเป็นห้าทิศทาง ล้อมเข้ามา
ลู่ซิงเฉินทุกข์ใจเหลือหลาย
ลิงตัวหนึ่งกระโดดจากยอดไม้ลงมา พุ่งตรงหัวลู่ซิงเฉิน
ลู่ซิงเฉินเริ่มรับมือไม่ไหว คิดจะใช้การ์ดเคลื่อนย้ายแล้ว
ทันใด เงาขาวเล็กๆ วิ่งทะยานมา กระโดดขึ้นไปสูงราวสามสี่เมตร พุ่งหัวชนลิงตัวที่โถมลงมานั้น