ในมือของเขาถือธนูเหล็กมหึมา บัดนี้โก่งคันธนูพาดลูกศร "ฟิ้ว" เสียงหนึ่ง ลูกธนูเหล็กพุ่งเข้าใส่เกาต้าฟู่
เกาต้าฟู่กลิ้งตัวหลบอย่างทุลักทุเล
ลู่ซิงเฉินหยิบธนูเขาวัวออกมาตั้งนานแล้ว ฉวยโอกาสดึงลูกธนูขนนกออกมาสามดอก "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว" ยิงออกไปทีละดอกไม่หยุด
ลูกธนูขนนกดอกแรกปะทะกับลูกธนูเหล็กนั่นพอดี "ติ๊ง" เสียงหนึ่ง ลูกธนูเหล็กถูกยิงจนเบี่ยงวิถี พุ่งเฉียงออกไป ตกลงบนพื้น
ดอกที่สองและสามมุ่งสู่ใบหน้าและกลางอกของหวังเหล่ย
หวังเหล่ยสีหน้าเปลี่ยน ร่างกายบิดหลบ หลบได้ทั้งหมด
"ลู่ซิงเฉิน เจ้าจะเข้ามายุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้วรึ?" หวังเหล่ยหน้าดำคร่ำเครียด ก้มหน้าพูดอะไรบางอย่างไม่รู้
เกาต้าฟู่คลานมาถึงข้างตัวลู่ซิงเฉินแล้ว ตะโกนลั่น: "เขากำลังเรียกพวก เดี๋ยวก่อนลู่ซิงเฉิน รีบหยุดเขา!"
เขาพูดหอบแฮ่ก: "พวกมันอยู่ในป่าข้างๆ นี่เอง!"
ด้านหลังหวังเหล่ยเป็นป่าทึบผืนหนึ่ง
ลู่ซิงเฉินกวาดตามองปราดเดียว ก็พาดลูกธนูขนนกสามดอกอีกครั้งทันที หวังเหล่ยเองก็พาดลูกธนูเหล็กสามดอก เผชิญหน้ากับลู่ซิงเฉินอยู่ไกลๆ
ลู่ซิงเฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยิงออกไปทันที
หวังเหล่ยก็ยิงลูกธนูเหล็กออกมาเช่นกัน
ลูกธนูทั้งหกดอกกระทบกันกลางอากาศ "ปั้ง ปั้ง ปั้ง" ชนกัน แล้วตกลงพื้นทั้งหมด
ในเวลาเดียวกัน "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว" ลูกธนูสี่ดอกถูกยิงมาจากที่ไกลออกไป
เกาต้าฟู่โต้ตอบเร็วมาก หมอบลงกับพื้นทันที ตะโกนบอกลู่ซิงเฉิน: "พวกมันมาแล้ว!"