ลู่ซิงเฉินฟังภาษาของมนุษย์ถ้ำน้ำแข็งออก จึงรู้ดีว่ามนุษย์ถ้ำน้ำแข็งสองคนกำลังตามหาเสวียนหยวนป้าเทียนจนแทบคลั่ง
พวกเขาหาเท่าไรก็ไม่พบ กำลังจะเปลี่ยนไปหาที่อื่นแล้ว
ลู่ซิงเฉินโบกมือ “เฮ้ ทางนี้ มีคนอยู่ตรงนี้!”
แม้มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งจะฟังคำพูดของลู่ซิงเฉินไม่ออก แต่เมื่อได้ยินเสียงจากทางนี้ พวกมันก็ถูกดึงดูดให้หันมามองอยู่สองสามครั้ง และบังเอิญเห็นชายเสื้อของเสวียนหยวนป้าเทียนพอดี
“เจอแล้ว ปลาตัวโต!” มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งร้องอย่างยินดีพลางพุ่งเข้ามา
สีหน้าของเสวียนหยวนป้าเทียนเปลี่ยนไป เขากัดฟันกรอด ดวงตาลุกเป็นไฟ “ลู่ซิงเฉิน!”
ลู่ซิงเฉินขานรับเสียงใส “อยู่นี่ ไม่ต้องขอบคุณ!”
เสวียนหยวนป้าเทียนถลึงตาใส่ลู่ซิงเฉินอย่างเคียดแค้น ก่อนรีบลุกขึ้นใช้การ์ดเร่งความเร็ว ทว่ามนุษย์ถ้ำน้ำแข็งสองคนนั้นพุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกัน
มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งสองคน แถมยังมีหมีขาวถ้ำน้ำแข็งอีกตัวกำลังจะตามมา เสวียนหยวนป้าเทียนย่อมสู้ไม่ไหว เพียงไม่กี่กระบวนท่า เสื้อหนังของเขาก็ถูกมนุษย์ถ้ำน้ำแข็งถอดไป
ช่วยไม่ได้ เสื้อหนังของเขาหรูหราเกินไป
เป็นสีม่วง ใหม่เอี่ยม ห่อคลุมตั้งแต่บนจรดล่าง ตรงปลายแขนเสื้อและรอบคอยังประดับขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว ดูสวยงามและอบอุ่น
มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งอยากได้เสื้อหนังของเขา จึงไล่ตามไม่ยอมห่าง
พอถอดเสื้อหนังออกได้ มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งก็ส่งเสียงร้องดีใจเป็นระลอก
ก่อนหน้านี้ใบหน้าของป้าเทียนขาวอมชมพู แต่พอเสื้อหนังถูกถอดออก ใบหน้าของเขาก็เขียวคล้ำเพราะความหนาวทันที
“ฮัดชิ่ว!” เขาจามออกมา แล้วเริ่มมีน้ำมูกไหล
เขารีบหยิบเสื้อหนังสีน้ำเงินตัวหนึ่งออกมาคลุมร่าง
มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งหันกลับมา ดวงตาพลันเป็นประกายอีกครั้ง ก่อนตะโกนว่า “โอ้ ตัวนี้ก็สวย ถอดมันออกมาอีก!”