ลู่ซิงเฉินมองไปรอบ ๆ แล้วจึงรู้ว่าตัวเองเดินอยู่ริมขอบเขตมาตลอด ตอนนี้ยังแถวเส้นแบ่งเขตระหว่างสนามล่าสังหารโดดเดี่ยวหนาวเหน็บกับสนามล่าสังหารแห่งความตาย
เธอสาบานว่าไม่ได้ตั้งใจรอดูก๊กของเสวียนหยวนป้าเทียนเลยสักนิด
เมื่อเห็นสภาพที่ถ่อยทรุดโทรมของเสวียนหยวนป้าเทียน ลู่ซิงเฉินก็เอ่ยถามด้วยใจดี: "ชุดหนังสีน้ำเงินของคุณหายไปไหน?"
เสวียนหยวนป้าเทียนหัวเราะเยาะ: "ไม่ต้องยุ่ง! เฮ้อ อย่าเพิ่งดีใจนักเลย คนในสนามล่าสังหารหนาวสุดขั้วเยอะแยะ อยู่แบบนี้มันไม่ง่ายหรอก!"
ลู่ซิงเฉินแกล้งทำหน้างง: "หืม? เยอะเหรอ? ผ่านไปตั้งนาน ทำไมฉันไม่เจอสักคน? เฮ้อ น่าเบื่อจะตาย แบบนี้มันนับว่าอะไรกัน การล่าสังหารเหรอ!"
เธอยิ้มให้เสวียนหยวนป้าเทียนเบา ๆ: "ฉันยังอิจฉาเลย ชีวิตคุณมันตื่นเต้นดีจัง!"
เสวียนหยวนป้าเทียนโกรธจนจมูกเกือบบิด
ลู่ซิงเฉินเองก็ชี้ไปด้านหลังอย่างกะทันหัน: "เดี๋ยว มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งมาอีกแล้ว!"
เสวียนหยวนป้าเทียนหันหลังกลับไป จริง ๆ ด้วย มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งกลุ่มหนึ่งกำลังมองไปรอบ ๆ อย่างระแวง ๆ มีคนพูดภาษาไม่รู้เรื่อง: "เฮ้ ปีศาจเสื้อหนังอยู่ไหน? พวกมันขโมยชุดหนังไปหลายชุดแล้ว เร็ว เร็ว ตามหาปีศาจเสื้อหนัง!"
ลู่ซิงเฉินรู้ทันที แล้วตะโกนเสียงดัง: "ปีศาจเสื้อหนังเหรอ?"
มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งได้ยินเสียง ก็หันมามองทางนี้ เห็นเข้าเป็นเสวียนหยวนป้าเทียนพอดี
เสวียนหยวนป้าเทียนเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจ้องลู่ซิงเฉินด้วยความเดือดดาล แล้วใช้การ์ดเร่งความเร็ว วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว