มีอะไรแปลก ๆ ?
ลู่ซิงเฉินหยุดฝีเท้าทันที
ผู้พูดคือแกะน้อยสีขาวตัวหนึ่ง รอบดวงตาทั้งสองข้างของมันมีวงแหวนสีดำ เหมือนตาแพนด้า ดูตลกชอบกล
ไม่นานมันก็ถูกแกะน้อยตัวอื่นรุมว่า:
“บอกไปกี่ครั้งแล้ว ว่าแกน่ะขี้ขลาด!”
“ใช่แล้ว ยังไงพวกเราก็จะไปเล่นที่นั่นกันหมด แกอยู่ที่นี่คนเดียวเถอะ ฮึ!”
“จริงด้วยนะ ตรงซากปรักน่ะเหมาะเล่นซ่อนแอบที่สุดเลย!”
“ฮึ พวกเราคิดเกมกันตั้งเยอะแยะ แกไม่รู้จักสักเกม แถมยังขี้ขลาดอีก พวกเราไม่เล่นกับแกหรอก!”
แกะน้อยตาแพนด้าเริ่มร้อนรน: “พวกแกก็ไปไม่ได้นะ มันอันตราย!”
แกะน้อยตัวอื่นไม่สนใจมัน วิ่งอย่างร่าเริงมุ่งหน้าไปทางซากปรัก
เหลือเพียงแกะน้อยตาแพนด้าที่ยืนลังเลไม่ยอมไปไหน
พอฝูงแกะน้อยไปกันหมดแล้ว ลู่ซิงเฉินจึงอุ้มเจ้าแกะของเธอเดินเข้าไป ถามว่า: “เจ้าตัวเล็ก ตรงซากปรักมีอะไรแปลก ๆ กันแน่ บอกข้าหน่อย ข้าจะให้ของอร่อย”
เธอหยิบสตรอว์เบอร์รีออกมาหนึ่งลูก
เจ้าแกะตาแพนด้าเดิมทีเหม่อมองเพื่อนที่ไปไกล พอหันกลับมาเห็นลู่ซิงเฉินก็ตกใจจนหูสั่น: “เจ้า เจ้าเป็นแกะพันธุ์อะไร ทำไมไม่มีเขา? ไม่ใช่ ๆ เจ้าไม่ใช่แกะ อ๊า แม่ ข้าอยากหาแม่!”
มันหมุนตัววิ่งหนี และวิ่งได้เร็วยิ่ง
โชคดีที่ความคล่องตัวของลู่ซิงเฉินไม่เลว นางรีบกั้นมันไว้: “อย่ากลัวเลย มา กินสตรอว์เบอร์รี”
สตรอว์เบอร์รีของนางเคยล่อลวงสัตว์น้อยมาไม่น้อย เจ้าแกะน้อย แพนด้าน้อย และหลานหลาน ล้วนได้มาด้วยวิธีนี้
นางนึกว่าจะรับมือกับแกะน้อยระดับธรรมดาแบบนี้ได้ง่ายดายเสียนี่กระไร แต่เจ้าแกะตาแพนด้ากลับตื่นตระหนกสุดขีด ผ่านไปนานกว่าจะรู้ว่าลู่ซิงเฉินไม่มีเจตนาร้าย จึงพูดเสียงสั่น: “ฮือ ข้าไม่กินสตรอว์เบอร์รี”