เซี่ยเสี่ยวอวี่: “นี่... ฉันไม่กล้าเปิดดูน่ะสิ กลัวเปิดแล้วจะใช้เลย มีอะไรที่ต้องระวังบ้าง ทุกคนระวังกันไว้หน่อยก็พอแล้วใช่ไหม?”
ทันใดนั้นก็มีหลายคนเห็นด้วย:
“ใช่ แล้วใครจะกล้าใช้ล่ะ!”
“ใช่แล้ว ข้อควรระวังก็แค่ปล่อยให้สัตว์เลี้ยงหิวหรือกระหายไม่ได้ และต้องปฏิบัติกับสัตว์เลี้ยงอย่างดี แค่นี้มันอะไรกัน!”
“ลู่ซิงเฉิน นายจะเสนอราคาก็เสนอไป อย่าเอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อรบกวนการประมูลของพวกเราเลย!”
ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้ว คนพวกนี้เข้าข้างเซี่ยเสี่ยวอวี่มากเกินไป มันผิดปกติ
ในตอนนั้นเอง เว่ยหลิน เว่ยอิง และจงเฉียงก็เริ่มส่งข้อความ
เว่ยหลิน: “จริง ๆ แล้วฉันก็มีข้อสงสัยเหมือนกัน แค่มีคำถามยังถามไม่ได้เหรอ? ไม่ถามให้ชัดเจนแล้วจะเสนอราคาได้ยังไง?”
เว่ยอิง: “ใช่เลย มีหลายคนคอยห้ามคนอื่นไม่ให้พูดตลอดเลย พวกนายเป็นพวกเดียวกันเหรอ?”
จงเฉียง: “รู้สึกผิดรึไง?”
เซี่ยเสี่ยวอวี่เลี่ยงที่จะตอบ: “เอาล่ะ ทุกคนไปต่อ!”
ฉินเสี่ยวโหรวส่งข้อความในแชทประจำเขต: “ลู่ซิงเฉิน ดูข้อความแชทส่วนตัวสิ ฉันส่งข้อความหานายตั้งนานแล้ว ทำไมไม่ตอบ!”
ฉินเสี่ยวโหรว: “ตอนนี้ซิงเฉินไปดูข้อความแล้วนะ”
ลู่ซิงเฉินรู้สึกแปลกใจ ฉินเสี่ยวโหรวรีบร้อนอะไรขนาดนั้น
เธอเปิดหน้าต่างแชทส่วนตัว พบว่าทั้งฉินเสี่ยวโหรวและฉินอู๋ชวนส่งข้อความส่วนตัวมาหลายข้อความ
ฉินเสี่ยวโหรว: “ซิงเฉิน ซิงเฉิน พ่อฉันบอกว่าส่งข้อความหานายหลายครั้งแล้ว ทำไมนายไม่ตอบล่ะ?”
ฉินเสี่ยวโหรว: “ซิงเฉิน ดูข้อความพ่อฉันเร็ว!”
ลู่ซิงเฉินรู้สึกแปลก จึงเปิดข้อความของฉินอู๋ชวน