รอสักพัก เกาต้าฟู่: "เซี่ยเสี่ยวอวี่เป็นผู้ช่วยคนหนึ่งของฉินอู๋ชวน ถ้าหนังสือสัญญาสัตว์เลี้ยงดีจริง ฉินอู๋ชวนจะไม่ใช้หรือ? พวกเขาแค่รวมหัวกันหลอกคน ข้าบอกแล้วว่าฉินอู๋ชวนไม่ใช่คนดี!"
ลู่ซิงเฉิน: "หา?"
เกาต้าฟู่สะใจ: "เหตุใดฉินเสี่ยวโหรวถึงถูกหลอกตลอด กฎแห่งกรรม!"
เกาต้าฟู่: "เจ้าไม่คิดว่าพวกที่ช่วยพูดแทนเซี่ยเสี่ยวอวี่มีพิรุธหรือ? แหะๆ พวกมันล้วนอยู่เขต 35 ทั้งนั้น อยู่เขตเดียวกับฉินอู๋ชวน แค่บังเอิญเท่านั้นแหละ!"
ลู่ซิงเฉิน: ...
เกาต้าฟู่คึกคัก: "ข้าว่าเจิ้งหยวนก็ใช่ว่าจะรังแกง่าย คอยดูเถิด เขาต้องไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ เขต 33 คงได้คึกคักแน่ ฮ่าๆๆ"
ลู่ซิงเฉินตอนนี้ไม่มีอารมณ์ซุบซิบ นางถามว่า: "มีใครได้หนังสือสัญญาสัตว์เลี้ยงอีกไหม?"
เกาต้าฟู่ประหลาดใจ: "เจ้ายังจะเอาหนังสือสัญญาอีกหรือ? เงื่อนไขหินขนาดนั้น เจ้าจะทำสัญญากับอะไร? กระต่ายหรือไก่?"
ลู่ซิงเฉินใจจมวูบ
ตอนนี้นางร้อนรนและสับสนเกินไปแล้ว
ใช่แล้ว หนังสือสัญญาสัตว์เลี้ยงก็ใช่ว่าจะทำสัญญากับแมะแมะได้ นางเคยเห็นเจ้าแมะแมะตัวน้อยสู้ มันมีแรงเยอะมาก ยังไงนางก็ไม่ผ่านเงื่อนไข
แต่จะมองดูเสวี่ยแมะแมะตายไปต่อหน้าต่อตาเช่นนั้นหรือ?
นางทำไม่ได้ แมะแมะเป็นนางที่พามันกลับมาเอง นางไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะนางพามันออกมา มันถึงกลายเป็นแบบนี้หรือไม่
แถมมันยังช่วยนางไว้หลายครั้ง สมบัติตัวน้อยน่ารักเช่นนี้ นางทนดูมันตายไม่ลงเด็ดขาด
นางต้องช่วยมัน! ต้องช่วย! ลู่ซิงเฉินไม่มีอารมณ์จะคุยกับเกาต้าฟู่อีก ปิดจอแสงแชทลง ก้มดูเจ้าแกะน้อย
"เพียะ!" เสียงดังขึ้น คือเถาวัลย์สัตว์ประหลาดทะเลงมหีบขึ้นมาอีกใบ