ชายผมเหลืองหัวเราะเย็นชา: "ก็ใครใช้ให้พวกเขาโง่เหมือนแก ล่ะ ไม่ยอมฆ่าคน ตอนนั้นเราสองคนไม่มีอาวุธ จะไปฆ่าคนอื่นมันง่ายที่ไหน? เราก็เลยฆ่าพวกเขา ถึงได้มีอาวุธไงล่ะ?"
เขาหมดความอดทน: "ไม่พูดมากกับแกแล้วล่ะ เอาเลย ลงมือเลย!"
ในดวงตาของหญิงผมแดงฉายแววโลภ: "ใช่ ฉินเสี่ยวโหรว ฆ่าแกแล้ว นอกจากจะได้เกราะหนังและดาบโค้งขั้นสูงของแก เรายังได้ของทั้งหมดในกระเป๋าเก็บของของแกด้วย หึหึ ในกระเป๋าแกมีของดีไม่น้อยเลยใช่ไหม?"
ฉินเสี่ยวโหรวหน้าถอดสี โกรธจัด: "พวกแกจะฆ่าฉัน? ลืมแล้วรึไงว่าตอนแรกใครช่วยชีวิตพวกแกไว้?"
หญิงผมแดงกลอกตา: "ก็แค่ให้หมั่นโถวสองลูกกับน้ำแร่หนึ่งขวด นี่ก็นับว่าช่วยแล้วรึ?"
ฉินเสี่ยวโหรวโกรธจนตัวสั่น: "พวกแกนี่มันอกตัญญูจริง ๆ..."
หญิงผมแดงตัดบท: "พอแล้ว อย่าพูดมาก!"
เธอมองไปที่เด็กหนุ่มรูปงามที่ตัวสั่นไม่หยุด: "เจียงเหวินเล่อ จะมาร่วมกับพวกเราไหม? วางใจเถอะ เราไม่ฆ่านายหรอก ในมือนายก็ไม่มีอะไรนี่นา"
ที่แท้คนนี้ก็คือเจียงเหวินเล่อนี่เอง?
เจียงเหวินเล่อหน้าซีดเผือด ตัวสั่นราวกับลูกกระเดื่องตำข้าว
เขาพูดตะกุกตะกัก: "ไม่... ไม่ได้!"
หญิงผมแดงร้อนใจ: "เจียงเหวินเล่อ นายโง่อะไรขนาดนั้น ถึงเวลานี้แล้วยังจะอยู่กับฉินเสี่ยวโหรวอีก อยากตายรึไง!"
เจียงเหวินเล่อ: "ไม่... ไม่อยาก!"
หญิงผมแดงตะคอก: "งั้นมานี่!"
เจียงเหวินเล่อ: "ไม่..."
ชายผมเหลืองหมดความอดทน: "เลิกพูดมาก ฆ่า!"
ทั้งสองคนพุ่งเข้ามา เจียงเหวินเล่อกอดหัววิ่งหนี ฉินเสี่ยวโหรวสู้หนึ่งต่อสอง