ลู่ซิงเฉินก้มหน้าดุหลานหลานแล้วว่า “เจ้าพูดอะไรออกมา เรียกเขาว่า… คุณลุงเกา…”
คุณลุงเกา? มุมปากกู้เหยียนจือกระตุก
หลานหลานเชิดหน้า มองค้อนเกาต้าฟู่ “ไอ้อ้วนเกา!”
สีหน้าของเกาต้าฟู่ฟื้นคืนมาแล้ว เขายิ้มแป้นส่งเนื้อแกะเสียบไม้ให้ชิ้นหนึ่ง “สวัสดี สวัสดี!”
ลู่ซิงเฉินรับเนื้อแกะเสียบไม้มา เดิมตั้งใจจะแกะเนื้อลงมาป้อนหลานหลานทีละชิ้น แต่หลานหลานงับคาบไปคำเดียว กรงเล็บข้างหนึ่งกดเหล็กเสียบไว้ ปากสะบัดหนึ่งทีก็กระชากเนื้อแกะออกมาได้ชิ้นหนึ่ง กินเข้าปากไป
ท่วงท่าจากติดขัดค่อยๆ คล่องแคล่ว มันกินเร็วขึ้นเรื่อยๆ
กินเสียบไม้ไปสามไม้รวด มันลับกรงเล็บและปากของมัน แล้วยืนอยู่บนก้อนหินข้างๆ อย่างพอใจ
ตอนนี้ ลูกแกะในอ้อมกอดของลู่ซิงเฉินโผล่หัวออกมา
ลู่ซิงเฉินมองลูกแกะ แล้วมองเนื้อแกะเสียบไม้ในมือ ไม่รู้ว่าควรป้อนมันดีหรือไม่
ลูกแกะตัวนี้ไม่ธรรมดา อาจจะเป็นสัตว์สัตว์ประหลาดวิเศษเหมือนหลานหลานก็ได้ หรือบางที มันก็อยากกินเนื้อแกะเสียบไม้?
แต่นี่มันเนื้อแกะเสียบไม้นะ มันกินรึ?
ลูกแกะไต่ออกมาอีก เผยให้เห็นครึ่งตัว กีบหน้าตะกุยอยู่บนแขนลู่ซิงเฉิน
ดวงตาสีเขียวมรกตของมันมองทุกคนด้วยแววตาน่าเอ็นดู
เห็นท่าทีน่ารักของมันแล้ว ลู่ซิงเฉินใจอ่อนยวบ
เกาต้าฟู่มองดูสภาพอ่อนนุ่มของลูกแกะ ก็เกิดความอยากอีก จึงถามเสียงเบา “ซิงเฉิน ลูกแกะย่างอร่อยนะ ย่างไหม?”
หลานหลานจ้องลูกแกะเขม็งมาตลอด ตอนนี้ก็กางปีกอย่างตื่นเต้น ร้องเสียงดัง “ย่างลูกแกะ ย่างลูกแกะ กินมัน กินมัน!”
ลูกแกะก็กระโจนขึ้นมาทันใด พุ่งใส่หลานหลาน ก้มหัว เขาน้อยๆ พุ่งชนท้องหลานหลาน
หลานหลานถูกชนจนกลิ้งตกหินไป มันกางปีกบินกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โกรธจัด “ไอ้ลูกแกะเวร เจ้าหมา!”
กรงเล็บของมันตะปบไปที่ลูกแกะอย่างแรง