ลู่ซิงเฉินตกใจ หลี่ฉินผู้นี้ผ่านการฝึกฝนระยะยาวมาอย่างแน่นอน ฝีมือธนูยอดเยี่ยมจริง ๆ
นางเงยหน้าตะโกนใส่หลานหลานว่า "หลานหลาน บิน เล่นให้มันเหนื่อย!"
หลานหลานแค่นเสียงไม่พอใจ "ก็แค่ไอ้ขยะนี่ ข้ากลัวมันรึ... ไอ้หยา!"
ลูกธนูทั้งห้าพุ่งมาติด ๆ กัน หลานหลานพลิกร่างกลางอากาศหลบไปมา ส่งเสียงร้องตกใจไม่หยุด
แม้จะดูทุลักทุเล แต่มันก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าขนสวย ๆ หลุดไปหลายเส้น
"อ๊ากกก ไอ้สารเลว ไอ้ขยะตายด้าน ไอ้เตี้ยสมควรตาย ข้าจะกัดแกให้ตาย!" หลานหลานเดือดดาล ไม่สนชีวิตพุ่งเข้าใส่หลี่ฉิน
นิสัยมันก็ดุเป็นทุนเดิม ครั้งนี้ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ ก็ยิ่งเดือดคลั่งเข้าไปใหญ่
หลี่ฉินรีบชักลูกธนูจากด้านหลัง ถอยไปพลางหลบไปพลาง
และครั้งนี้หลานหลานแค่หลบลูกธนูที่พุ่งมาบ้างเล็กน้อย ส่วนใหญ่แล้วจะมุ่งตรงไปหาหลี่ฉินอย่างเอาตาย เล็บตะปบบ้าง จิกบ้าง
ไม่นาน นกปากแดงหางฟ้าก็ขนยุ่งเหยิง บินหนีไปทั่ว
ส่วนหลี่ฉินกลับยับเยินยิ่งกว่า เสื้อผ้าถูกฉีกจนรุ่งริ่ง ใบหน้าถูกจิกเป็นรอยข่วนเต็มไปหมด ขาและแขนมีบาดแผลทั่วร่าง
ที่อันตรายยิ่งกว่าคือ ลูกธนูของเขาใกล้จะหมดแล้ว
นกปากแดงหางฟ้าพุ่งเข้าใส่พลาง ปากก็ด่าทอไม่หยุด ล้วนเป็นพวก ขยะ ตัวน่าเกลียด เตี้ย อะไรทำนองนั้น
หลี่ฉินใกล้จะถูกกดดันจนคลั่ง
หวังเหล่ย ว่านเหม่ยอวิ๋น และคนอื่น ๆ ยืนนิ่งเหมือนไก่ไม้ ถูกท่าทางไม่กลัวตายของหลานหลานทำให้ตกใจ พวกเขาล้วนนึกไม่ออกว่าจะไปช่วยอย่างไร