ลู่ซิงเฉินไม่ขยับ
นั่นก็คือพ่อค้าปริศนาที่ให้โชคแก่หัวหน้าโจรโครงกระดูกดำน่ะหรือ?
โชคแบบนั้น ไม่เอาก็ได้
ลู่ซิงเฉินเตือนลู่เฮ่ายเย่ว์ว่า "พี่ พ่อค้าปริศนานั่นไม่น่าไว้ใจ พี่อย่าไปเจอเขาเลยดีกว่า"
เธอเล่าเรื่องซุบซิบที่รู้มาทั้งหมด
ลู่เฮ่ายเย่ว์ตะลึง "ไอ้หนูฉีฟ่างซินนั่นกำลังจะมีโชคด้านความรักงั้นหรือ? ไม่ได้ ฉันต้องไปดู!"
ลู่ซิงเฉินเองก็สงสัย ไม่รู้ว่าไอ้คนพูดมากอย่างฉีฟ่างซินจะเจอโชคอะไรเข้า ก็เลยตามลู่เฮ่ายเย่ว์ไปที่ถนนอาหาร
เวลานี้ หน้าร้านขนม ฉีฟ่างซินกำลังฮึกเหิม
ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาได้เจอชายชราเคราขาวในชุดเขียว ทั้งคู่เป็นคนพูดมากเหมือนกัน คุยกันถูกคอราวกับรู้จักกันมานาน สุดท้ายชายชราก็มอบโชคให้เขาอย่างสง่างาม
และให้เขารักษามันให้ดี!
เขาถึงได้รู้ว่าได้เจอพ่อค้าปริศนาเข้าแล้ว
ตอนนี้ เขากำลังกระปรี้กระเปร่าเต็มที่ รอให้โชคดีมาถึง
ของที่พวกเขาขายคือเกี๊ยวน้ำ เขี่ยหมั่นโถว และซาลาเปา เหมาะเป็นอาหารเช้า ดังนั้นจึงมีคนมากมายนั่งกินอยู่ที่โต๊ะ อีกทั้งยังมีออเดอร์ใหญ่
มีคนต้องการสั่งกลับเกี๊ยวน้ำ 8 ที่ ขนมจีบ 8 เข่ง ซาลาเปาหมูแดง 16 เข่ง…
คนนั้นคือหลัวจิ่นเฉิงนั่นเอง
เมื่อวานถนนอาหารเปิดถึงตีสาม หลัวจิ่นเฉิงก็ทำงานถึงตีสาม ต่อคิวไม่หยุด แพ็กอาหาร ส่งเดลิเวอรี ต่อคิว แพ็กอาหาร ส่งเดลิเวอรี…
ในที่สุด ถนนอาหารก็ไม่มีใครแล้ว เขาก็หมดแรงง่วงจนโซซัดโซเซ
แต่หลานหลานกับปู้ปู้กลับส่งตัวเขาไปที่คุกชั่วคราว
แถมขังไว้ที่ชั้นล่างสุด ลมทะเลพัดมา เย็นถึงใจ น้ำทะเลซัดขึ้นมา ท่วมถึงครึ่งตัว
หลัวจิ่นเฉิงหวาดกลัว หนาว และหิว สุดท้ายก็ทนไม่ไหวหลับไป