ลู่ซิงเฉินนำน้ำเต้าสีเขียวหยกหรือสีทองอร่ามบรรจุเหล้าแล้วแขวนไว้ที่หน้าประตู
ว่าไปแล้ว พอแขวนแบบนี้ โรงเหล้าหลิงกวงก็ดูดีใช้ได้ เอกลักษณ์แบบนี้ดึงดูดคนได้มากขึ้นอีก
ทุกคนจับจ้องอยู่ที่ร้านเสื้อผ้าหลิงกวงมาตลอด
พอประกาศออก ทันใดนั้นผู้คนก็หลั่งไหลมายังโรงเหล้าหลิงกวง ต่างตะโกนกันเซ็งแซ่
"เอาเหล้ามาหนึ่งกา ไม่มีกาน้ำเต้า นี่ 1100 เหรียญทอง!"
"ฉันเอาแปดกา! 8800 เหรียญทอง!"
"หา? แกบ้าหรือไง เอาเหล้าเยอะขนาดนั้น?"
"ฮึ ๆ แกนั่นแหละบ้า ฉันชอบเสื้อผ้า 11 ตัวของร้านหลิงกวง จะเข้าร่วมประมูลทั้งหมด มีปัญหาอะไรมั้ย?"
"โอ้ ใช่ ๆ ทำไมฉันถึงลืมไปนะ?"
ทันใดนั้น หลายคนเข้ามาซื้อต่อ
สำหรับเรื่องการขายสิทธิ์เข้าร่วมประมูล ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ
เหล้าที่ปรมาจารย์หลิงกวงกลั่นเอง แค่ยอมขายก็ดีแล้ว จะมาเลือกนั่นเลือกนี่ได้ยังไง?
ปรมาจารย์หลิงกวงมีจิตใจงดงาม ฉลาดหลักแหลม เครื่องแต่งกายที่ทำขึ้นก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มีคุณสมบัติเสริมมากมาย แค่กลั่นเหล้าสักหน่อยจะยากเย็นอะไร?
ซื้อเหล้าหน่อย ก็ถือเป็นการสร้างระดับความชอบพอกับปรมาจารย์หลิงกวงแล้ว!
ทุกคนไม่ได้เอากาน้ำเต้ามาด้วย เพราะก็แค่มาเดินเล่น ไม่ได้คิดจะมาดื่มเหล้า
จ่าย 1000 เหรียญทองซื้อเหล้าแล้ว เงินอีก 100 เหรียญซื้อกาน้ำเต้ายังจะเสียดายอะไร ยิ่งไปกว่านั้นกาน้ำเต้ายังดูดี เป็นรุ่นจำนวนจำกัดอีกต่างหาก
ทันใดนั้น หน้าโรงเหล้าหลิงกวงก็มีแถวยาวเข้าแถว ไม่ทันไร ลู่ซิงเฉินก็ขายออกไปมากมาย
มีคนอดใจไม่ไหวจิบไปหนึ่งอึก แล้วก็เสียง "พรวด" พ่นออกมา
คนอื่น ๆ ก็เริ่มลิ้มรสเหล้าชั้นเลิศที่ปรมาจารย์หลิงกวงกลั่นด้วยจิตใจเปี่ยมศรัทธาเช่นกัน