เสวียนหยวนป้าเทียนอยู่ต่อได้ไม่นาน ก่อนที่เขาจะฟื้น ลู่ซิงเฉินก็ส่งเขาออกไป
ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านเยียนอวี่ เธอมีสิทธิ์มากมาย เช่น กำหนดสิทธิ์ให้ NPC และผู้เล่นได้ สิทธิ์ระดับสูงสุดคือประจำถิ่น เข้าออกได้อิสระ ตัวอย่างเช่น ปรมาจารย์เหลยจิน ปู้ปู้ หวาวา ปรมาจารย์จีวอ หงซาน เฮยซาน เฮยจิ่ว และตัวเป่าจื่อ เป็นต้น
หลังจากตั้งค่าสิทธิ์แล้ว เธอจะแจกป้ายคำสั่งให้คนเหล่านี้ พวกเขาอาศัยป้ายคำสั่งนี้เข้าออกได้อย่างอิสระ
ปรมาจารย์ปาปูไม่ยอมแล้ว: "ลู่ซิงเฉิน เจ้านี่ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมข้าไม่มี ข้าไม่ใช่ปรมาจารย์อันดับหนึ่งแห่งถนนปรมาจารย์หรอกหรือ"
ลู่ซิงเฉินลำบากใจ: "ปรมาจารย์ปาปู การตั้งค่าสิทธิ์พวกนี้มีข้อกำหนดนะ ต้องยอมรับหมู่บ้านหมอกฝนในระดับสูงมากถึงจะได้ ดูท่าท่านจะ... ไม่ถึงขั้นยอมรับสูงนัก..."
ปรมาจารย์ปาปู: "อะไรนะ ข้าให้ตั้ง 9 คะแนน ยังไม่เรียกว่ายอมรับอีกหรือ"
ลู่ซิงเฉิน: "อะแฮ่ม ยอมรับระดับสูง!"
ปรมาจารย์ปาปู: ...
เขาจะงอแงยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ลู่ซิงเฉินยืนกรานว่า เพราะเขาให้คะแนนหมู่บ้านหมอกฝนแค่ 9 คะแนน เลยตั้งค่าสิทธิ์เข้า-ออกอิสระให้ไม่ได้
นี่ไม่ใช่ลู่ซิงเฉินมั่วเอง แต่เป็นระบบจัดการหมู่บ้านที่ไม่แนะนำให้สิทธิ์เข้าออกอิสระแก่ปรมาจารย์ปาปู
เธอต้องเชื่อฟังคำแนะนำสิ!
ปรมาจารย์ปาปูเป็นคนอารมณ์เสีย และก็มีอคติกับเธอนิดหน่อย ถ้าเกิดวันดีคืนดีเกิดบ้าขึ้นมาก่อเรื่องล่ะ
ถ้าเขาไปรังแกหงซาน เฮยจิ่ว พวกนั้นล่ะ