ลู่ซิงเฉินชะงักไป ปกติแล้วเฉพาะคนที่เข้าร่วมตลาดนัดหมู่บ้านเหยียนอวี่เท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ประเมินผล ดังนั้น เสวียนหยวนป้าเทียนก็อยู่ด้วยงั้นหรือ?
ทำไมนางถึงไม่เห็นนะ?
ลู่ซิงเฉินจ้องไปที่หน้าจอแสดงผลที่เลื่อนไปเรื่อยๆ อย่างงุนงงอยู่นาน จนกระทั่งผ่านไปกว่าสิบนาที เฮยจิ่วก็ผลักไสคนคนหนึ่งเข้ามา
เฮยจิ่ว: "เสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ ที่นี่มีคนปลอมตัวอยู่ด้วย ตอนนี้ดูเหมือนระยะเวลาการปลอมตัวจะหมดลงแล้ว เขาเลยเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา ดูหน่อยสิว่ารู้จักเขาหรือเปล่า?"
คนคนนั้นใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น เปียกชุ่มแนบติดตัว สวมผ้าคลุมศีรษะปิดมิดชิด มองเห็นแค่ตาข้างเดียว
เหมือนตาเดียวเลย!
แม้จะไม่ได้เปิดผ้าคลุมศีรษะออก แค่ดูจากตาข้างนี้ข้างเดียว ลู่ซิงเฉินก็จำได้
คนคนนี้ก็คือเสวียนหยวนป้าเทียนนั่นเอง!
บัดซบจริง แอบเข้ามาตอนไหนเนี่ย
ลู่ซิงเฉินเดินเข้าไป กระชากผ้าคลุมศีรษะของเสวียนหยวนป้าเทียนออกอย่างแรงแบบไร้มารยาท
เสวียนหยวนป้าเทียนร้องอุทานด้วยความตกใจ เอามือปิดหน้า มองลู่ซิงเฉินด้วยความอับอายและโกรธเคือง
ลู่ซิงเฉินมองดูก็ชะงักไป ใบหน้าของเสวียนหยวนป้าเทียนบวมไปครึ่งหนึ่ง ซีกซ้ายบวมเป่งขึ้นสูง ผิวหน้ามันวาว ตาแทบจะถูกบีบจนหายไป
หูข้างหนึ่งก็บวมโตมโหฬาร
ดูประหลาดสุดๆ
ลู่ซิงเฉินถึงกับไม่อยากมอง ถามเฮยจิ่วว่า: "นายเป็นคนซ้อม?"
เฮยจิ่วยิ้มกว้าง: "ที่ไหนกันเล่า? ฉันจะมีความสามารถแบบนั้นได้ยังไง? ฉันเห็นเขาทำท่าทางลับๆ ล่อๆ เหมือนจะหนี ก็เลยไล่ตามเขาไป ไล่ไปจนถึงริมทะเล เขาก็สะดุดล้มหน้าคว่ำลงทะเล ไม่รู้ไปโดนสัตว์มีพิษอะไรกัดเข้า พอโผล่ขึ้นมาก็เลยเป็นสภาพนี้!"
เฮยจิ่วพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ: "ฉันเห็นในมือเขาถือการ์ดตั้งหลายใบ แต่ใช้ไม่ได้สักใบ แปลกดีนะ ทำไมเขาถึงซวยขนาดนี้?"
ลู่ซิงเฉินเลิกคิ้ว หันไปทางเสวียนหยวนป้าเทียน: "เมื่อกี๊นายด่าฉันรึ?"
เสวียนหยวนป้าเทียนจ้องเขม็งใส่ลู่ซิงเฉินอีกครั้ง ลู่ซิงเฉินรู้สึกถึงความร้อนวาบจากแหวน