ลู่ซิงเฉินเป็นคนสุดท้าย
หลังจากเธอเดินเข้าไป กู้เหยียนจือก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เขากวัดแกว่งดาบยาวเกิดลมหวี่หวิว ปัดป้องลิงทั้งสี่ตัวไว้ในคราวเดียว
เกาต้าฟู่ก็เก่งไม่แพ้กัน จู่ ๆ ก็หยิบอิฐก้อนแล้วก้อนเล่าออกมา ปาแผละ ๆ ใส่ฝูงลิง ไม่ต้องพูดเลยว่ายังสามารถรบกวนการเคลื่อนไหวของพวกมันได้
ลู่ซิงเฉินได้แต่ทอดถอนใจ มีฝีมือขนาดนี้ เมื่อกี้ทำไมไม่ซัดเจ้าหวังเหล่ยพวกนั้นเล่า!
เกาต้าฟู่หันกลับมาพลางรีบอธิบาย: "นี่กู้เหยียนจือเพิ่งให้ข้ามา!"
กู้เหยียนจือกันลิงไว้หลายตัว โดยไม่แสดงท่าทีตึงเครียดแม้แต่น้อย เขาพูดเนิบ ๆ ว่า: "อืม อันนี้ดีกว่ามีดบิน มีตั้งร้อยแปดสิบก้อน โยนไม่หมดหรอก!"
ลู่ซิงเฉินโก่งคันธนูเล็งศร ยิงใส่ฝูงลิงที่ถูกกู้เหยียนจือฟันจนระส่ำระสาย ก่อนจะหัวเราะฮ่า ๆ: "ดีเลย หล่นหายก็ไม่น่าเสียดาย ไม่เหมือนข้า ทุกครั้งที่ต่อสู้เสร็จยังต้องเก็บศรอีก!"
ก็นะ อิฐ พวกเขาสร้างเตาเผา หาดินมา หนึ่งวันก็เผาได้เป็นพันก้อน
แล้วยังจะกลัวโยนไม่หมดอีกรึ?
แต่เดี๋ยวก่อน อิฐพวกนี้มาจากไหนกัน? เผาเองหรือเก็บมา?
ในเกาะร้างจะมีเตาเผาอิฐด้วยหรือ?
ลู่ซิงเฉินยิงศรไปถามไปด้วย
เกาต้าฟู่หัวเราะก๊ากใหญ่: "มาจากไหนน่ะเหรอ? ก็กู้เหยียนจือเปิดกล่องได้ไงเล่า! เขาฆ่าสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ระดับสองมาได้สองตัว ได้กล่องที่พวกมันเฝ้าอยู่สองกล่อง เปิดออกมาได้อิฐกล่องหนึ่ง เหอะ ๆ เยอะมากด้วยล่ะ! ร้อยกว่าก้อนได้!"
"เปิดกล่องแล้วได้อิฐด้วยหรือ?" ลู่ซิงเฉินประหลาดใจ
ทำไมเธอไม่เคยเปิดได้แบบนี้บ้างเลยนะ?
แล้วสัตว์สัตว์ประหลาดเฝ้ากล่องไว้ ส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่พวกผังภูมิอาวุธกับผลไม้วิเศษหายากหรอกหรือ?
เกาต้าฟู่หัวเราะมีความสุขกว่าเดิมอีก: "ไม่เคยเห็นมาก่อนล่ะสิ? กู้เหยียนจือไม่ใช่แค่เปิดได้อิฐนะ เขายังเปิดได้ก้อนดิน 5 ก้อน, กอหญ้า 1 กอง, เศษพลาสติกครึ่งชิ้น, ขวดน้ำแร่เปล่าเน่า ๆ, ท่อนไม้ผุพัง, เศษกระดาษขาดวิ่น..."