วันนี้ก็เป็นไปตามคาด กล่องสมบัติไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น มีก็แต่กุ้งแห้งถุงหนึ่ง ในกล่องใบหนึ่งมีชุดชามจาน 22 ชิ้น เป็นสีขาวทำจากโบนไชน่า
ลู่ซิงเฉินชอบมาก ในที่สุดก็มีอุปกรณ์การกินดี ๆ สักที!
นอกจากนี้ ยังมีชุดวอร์มสีชมพูอีกชุดหนึ่ง น่ามองดี ลู่ซิงเฉินตัดสินใจเก็บไว้ก่อน ไว้ค่อยใส่ทีหลัง
หลังจากเปิดกล่องเสร็จ เธอก็เริ่มคิดว่าวันนี้จะกินอะไรดี
ในดินแดนสุขาวดีท้อดอกมีสตรอว์เบอร์รีสุกก่อนกำหนดอยู่หลายลูก ผักกาดขาวกับต้นหอมตอนนี้ยังอ่อนอยู่ น่าจะได้ที่พรุ่งนี้มะรืนนี้พอดี
เธอเข้าไปในดินแดนสุขาวดีท้อดอกก่อน เด็ดผักกาดขาวมาสิบกว่าต้น แล้วเก็บสตรอว์เบอร์รีสุกก่อนกำหนดมาหลายลูก
เธอตั้งใจจะทำไก่ตุ๋นซีอิ๊วหนึ่งจาน ผักกาดขาวผัดกุ้งแห้งหนึ่งจาน แล้วก็ปลาค็อดนึ่งซีอิ๊วอีกหนึ่งจาน ผัดปลาหมึกจัมโบ้อีกหนึ่งจาน
ต้องให้อาหารมื้อเย็นที่อุดมสมบูรณ์ตอบแทนความเหนื่อยยากของวันนี้สิ!
ต้องใช้ขิงกับกระเทียม ลู่ซิงเฉินจึงตะโกนในแชทประจำเขตว่า: "ใครมีขิง ต้นหอม กระเทียมบ้าง ฉันใช้ไม้ เหล็กก้อน เนื้อวัว เนื้อปลา อะไรพวกนี้แลกได้นะ"
ตอนนั้นทุกคนกำลังคุยกันเรื่องล่าเกาะร้างอยู่ พอได้ยินคำพูดของลู่ซิงเฉินก็เปลี่ยนเรื่องทันที:
"ลู่ซิงเฉิน เธอรับซื้อขิงต้นหอมกระเทียมไปทำอะไร?"
"ขิงต้นหอมกระเทียมใช้ทำอะไรได้? ก็ใช้ทำกับข้าวไง แล้วก็ต้องเป็นกับข้าวเนื้อสัตว์ด้วย!"
"อิจฉาเลย พวกเรายังแทะหมั่นโถวกับขนมปังอยู่เลย ลู่ซิงเฉินกลับรู้สึกว่ากับข้าวไม่อร่อย ต้องใช้ขิงต้นหอมกระเทียมแล้ว ความแตกต่างระหว่างคนกับคนทำไมมันมากมายขนาดนี้?"