ว่านเหม่ยหลิงหัวเราะเย็นชา เธอถ่ายวิดีโอแล้วส่งไปทันที
ในวิดีโอ เธอคีบไก่ทอดขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เคี้ยวอย่างช้าๆ อย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็คีบปลาหมึกจัมโบ้ผัด กินคำหนึ่ง แล้วเริ่มกินผักกาดขาวกับข้าวสวย และยังกัดสตรอว์เบอร์รีอีกหนึ่งคำ
ว่านเหม่ยอวิ๋นเห็นวิดีโอ แทบจะกัดฟันตัวเองหัก จากนั้นน้ำลายก็หลั่งไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ผ่านมาห้าหกวันแล้ว ทุกวันกินไม่อิ่มดื่มไม่ดี ถึงตอนนี้อาหารจะเพียงพอแล้ว แต่ก็มีแต่หมั่นโถวกับขนมปังแห้งๆ ที่กินจนเบื่อแล้ว เอาไปย่างก็ยังน่าเกลียดเหมือนเดิม ไม่มีเกลือไม่มีน้ำมัน ในปากไม่มีรสชาติเลยสักนิด
นับประสาอะไรกับผักและผลไม้
สตรอว์เบอร์รีคือสิ่งที่เธอชอบกินที่สุด
ว่านเหม่ยอวิ๋นปิดวิดีโอด้วยความโกรธ พอคิดดูอีกทีก็ไม่ถูกต้อง "ว่านเหม่ยหลิง ใครให้ของพวกนี้แก่แก?"
ว่านเหม่ยหลิง "เรื่องของฉัน แกอย่ายุ่ง!"
ว่านเหม่ยอวิ๋น "ทำไมไม่เกี่ยวกับฉัน ใครจะรู้ว่าแกไปหลอกลวงหรือขโมยมา นิสัยแกก็แย่ พูดจาไม่น่าฟัง ใครจะให้อาหารแก?"
ว่านเหม่ยหลิงหัวเราะเย็นชา รู้ว่าตอนนี้ว่านเหม่ยอวิ๋นกำลังอิจฉาจนแทบบ้า เลยไม่สนใจเธออีก กินข้าวของตัวเองช้าๆ แล้วส่งข้อความไปหาลู่ซิงเฉินว่า "ขอบคุณนะ!"
ว่านเหม่ยอวิ๋นทั้งร้อนใจทั้งโมโห เลยส่งรูปภาพและวิดีโอของว่านเหม่ยหลิงไปให้หวังเหล่ย พร้อมบ่นอุบอิบยกใหญ่
หวังเหล่ยคิดมาก เขาพูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า "ถ้าเดาไม่ผิด นี่คือสิ่งที่ลู่ซิงเฉินให้ว่านเหม่ยหลิง เมื่อกี้ ลู่ซิงเฉินเพิ่งจะรับขิง กระเทียม ต้นหอมไป ในกล่องไม้กลางทะเลไม่มีเนื้อวัวหรือเนื้อไก่เลย มีแต่ลู่ซิงเฉินที่ขึ้นเกาะเท่านั้นที่ได้!"