สีหน้าของปาปูปรมาจารย์เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง: “ลู่ซิงเฉิน เจ้ากล้าดียังไงมาเตะข้าออก? ช่างอุกอาจนัก!”
ปาปูปรมาจารย์: “ลู่ซิงเฉิน เจ้ารนหาที่ตายหรือไง ข้าคือปรมาจารย์นะ ปรมาจารย์! เจ้ากล้าทำให้ขุ่นเคืองงั้นหรือ?”
ลู่ซิงเฉินหัวเราะแห้ง ๆ : “ปาปูปรมาจารย์ ต้องขอโทษด้วย ข้าไม่กล้าทำให้ปรมาจารย์เหลยจินขุ่นเคืองมากกว่า!”
หน้าผากของปาปูปรมาจารย์มีเหงื่อผุด: “หยุด หยุด หยุด! ลู่ซิงเฉิน หยุดก่อน! ข้าไป ข้าไปก็ได้ ไปก็ได้!”
ลู่ซิงเฉิน: “รักษาคำพูด?”
ปาปูปรมาจารย์: “รักษาคำพูด รักษาคำพูด เร็วเข้า หยุดก่อน!”
ลู่ซิงเฉินยกเลิกคำสั่ง
ปาปูปรมาจารย์โกรธจนควันออกหู: “ทำไมข้าต้องไป?”
ปู้ปู้: “ก็ใครใช้ให้เจ้าติดหนี้ล่ะ? จะเอาสมบัติมา หรือจะออกเดินทาง เลือกเอา!”
ปาปูปรมาจารย์กัดฟัน: “ได้ ได้ ได้ ข้าไป ไป ไป! แต่ข้ามีเงื่อนไข!”
ลู่ซิงเฉินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าครั้งนี้จะพาปาปูปรมาจารย์ไปด้วยได้
ยิ่งไปกว่านั้น จากคำบอกเล่าของปรมาจารย์เหลยจิน ปาปูปรมาจารย์เคยไปที่ถิ่นฐานเดิมของชาวถ้ำน้ำแข็งมาก่อน เขาต้องรู้เส้นทางบ้างแน่นอน
แบบนี้พวกเขาก็ไม่ต้องกลัวถูกหลอกแล้ว
อีกอย่าง ค่าพลังการต่อสู้ของปาปูปรมาจารย์สูงขนาดไหน นี่มันบอดี้การ์ดชั้นยอดเลยนะ!
ดังนั้น ลู่ซิงเฉินจึงตอบตกลงทันที: “ปาปูปรมาจารย์ มีเงื่อนไขอะไรท่านก็ว่ามาเลย ข้าจะตอบสนองอย่างเต็มที่”
ขอแค่ทำให้ปาปูปรมาจารย์พอใจได้ พอเธอเจออันตราย ปรมาจารย์ถึงจะยอมลงมือช่วย!
ปาปูปรมาจารย์ทำเสียงฮึ: “หนึ่ง ข้าไม่ชอบออกแรง ดังนั้น เจ้าต้องสร้างรถน้ำแข็งขั้นสูงขึ้นมาคันนึง ข้าจะนั่งรถน้ำแข็งไป!”
ปรมาจารย์เหลยจินพยักหน้า: “หนทางมันไกล จำเป็นต้องมีรถน้ำแข็งจริง ๆ”