ลู่ซิงเฉินยืนดูอยู่ข้าง ๆ
ท่านอาจารย์ปาปูแพ้ของรักไปแล้วงั้นเหรอ? พวกท่านเล่นกันใหญ่เลยนะเนี่ย!
ท่านอาจารย์เรย์จินเหลือบมองเธอ: "ลู่ซิงเฉิน เหตุใดหมู่บ้านสายฝนพรำของเจ้าถึงเก็บคนพูดไม่รักษาคำพูด ขี้โกงตลอดเวลาแบบนี้ไว้? โยนออกไปเลย!"
ปู้ปู้: "ใช่แล้ว โยนออกไปเลย หนาวตายก็ดีเหมือนกัน!"
ท่านอาจารย์ปาปู: "แกกล้าเหรอ?"
ลู่ซิงเฉินวางผลไม้และอาหารที่นำมาบนโต๊ะข้าง ๆ ท่านอาจารย์เรย์จินรวดเร็วมาก เกิดเสียง 'ฉัวะ' แล้วนั่งลงข้างโต๊ะทันที โบกมือหนึ่งครั้ง ลู่ซิงเฉินรู้สึกเพียงสายลมเบา ๆ พัดผ่าน
ท่านอาจารย์จีวอและปู้ปู้ก็มานั่งด้วย ทุกคนเริ่มกินอาหาร
ท่านอาจารย์ปาปูยื่นมือไปหยิบเป็ดย่างอย่างไม่เกรงใจ แต่พอเข้าใกล้โต๊ะ จู่ ๆ มือของเขาก็หยุดนิ่ง
ท่านอาจารย์ปาปูถลึงตา ใช้แรงยื่นมือ พร้อมกับเปลี่ยนทิศทาง ขึ้นลง ซ้ายขวา
ท่านอาจารย์จีวอสงสัย: "เจ้าเด็กปาปู แกทำอะไรน่ะ? กินสิ!"
ท่านอาจารย์ปาปูกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง แล้วเริ่มต่อยหมัดกลางอากาศ เมื่อถึงตำแหน่งโต๊ะ หมัดของเขาก็ลอยค้างกลางอากาศ ทำซ้ำหลายครั้ง
ทุกครั้งเหมือนถูกกำแพงโปร่งใสขัดขวางไว้
ลู่ซิงเฉินมองดูด้วยความแปลกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลานหลาน: "โอ๊ะ การแสดงแบบไม่มีอุปกรณ์ประกอบเลยนี่นา ตาลุงนี่เจ๋งดีนะ!"
ท่านอาจารย์ปาปูโกรธจนตะโกนลั่น: "เหลยจิน เจ้าจงใจ!"
ท่านอาจารย์เรย์จินกินข้าวอย่างเรียบเฉย ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่นิด
ท่านอาจารย์ปาปูกระโดดด้วยความโกรธ: "ของกินพวกนี้ไม่ใช่ของเจ้าสักหน่อย ทำไมเจ้าถึงยึดไว้? เหลยจิน ถอนม่านกั้นของเจ้าออกเดี๋ยวนี้!"
ท่านอาจารย์เหลยจิน: "ใช้หนี้ก่อน!"
ลู่ซิงเฉินพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง ท่านอาจารย์เรย์จินกำลังโกรธที่ท่านอาจารย์ปาปูเบี้ยวหนี้ จึงตั้งม่านกั้นรอบโต๊ะ ไม่ให้ท่านอาจารย์ปาปูกินของ