"เอ๊ะ?" เกาต้าฟู่กระโดดลุกขึ้น "ใครร้องขอความช่วยเหลือ?"
ลู่ซิงเฉินและกู้เหยียนจือก็มองซ้ายมองขวา "ใช่ เมื่อกี้มีคนร้องขอความช่วยเหลือ ได้ยินชัดว่าอยู่ใกล้ ๆ นี่นา"
ทั้งสามรีบเดินไปข้างหน้า
เดินไปพักใหญ่ ก็ไม่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลืออีก เงาขาวแวบผ่านไปไม่ไกล กลับพบกระต่ายตัวหนึ่ง
"กระต่ายหิมะ!" เกาต้าฟู่ตื่นเต้น
ในที่สุดก็ได้เห็นสิ่งมีชีวิต
ในประกาศแจ้งไว้ ว่าการฆ่ากระต่ายหิมะพวกสัตว์สัตว์ประหลาดนี้มีโอกาสได้แปลน
ฆ่า!
ทั้งสามพุ่งเข้าไป
กระต่ายหิมะตัวไม่ใหญ่ ใกล้เคียงกับกระต่ายธรรมดา แต่ขนขาวสวยกว่า หูยาวนุ่ม ดูน่ารัก
แถมเร็วสุด ๆ
ทั้งสามล้อมจับกันชุลมุน มองตาปริบ ๆ เห็นกระต่ายหิมะมุดเข้ารูหนึ่ง
เกาต้าฟู่ทุบอกกระทืบเท้า "กระต่ายฉลาดมีหลายรู คราวนี้จับไม่ได้แล้ว"
ลู่ซิงเฉินตาเป็นประกาย หยิบก้อนน้ำแข็งออกมา บีบอัดใส่ปากรูแน่นหนา "ไม่เป็นไร เราอุดรูพวกมันให้หมด ดูมันจะมุดยังไง!"
ทั้งสามเดินต่อ เจอกระต่ายหิมะเป็นระยะ คราวนี้มีประสบการณ์ อุดรูได้ทัน จับกระต่ายหิมะได้ตัวหนึ่ง
กระต่ายหิมะ: "จี๊ ๆ ๆ!"
เกาต้าฟู่มองกระต่ายอ้วนตุ๊บ น้ำลายแทบไหล "จ๊ากกก กระต่ายพรรค์นี้อ้วนกว่าที่เราเลี้ยงเองเยอะเลย น่ารักด้วย กระต่ายน่ารักแบบนี้ ย่างหอมฟุ้งแน่!"
กู้เหยียนจือยกดาบว่องไว ปลิดชีพกระต่ายหิมะอย่างคล่องแคล่ว