ไม่ไกลนัก แสงวิบวับพรึบหนึ่ง กู้เหยียนจือไถลกลับมา
เขาเหวี่ยงมีดยาวฟันลงบนผิวน้ำแข็ง ดัง "กร๊าก" เสียงหนึ่ง ชั้นน้ำแข็งหนาถูกเปิดออกเป็นรอยแยกยาว
เกาต้าฟู่ตกใจโหยง "บ้าระบือแล้วใช่ไหมกู้เหยียนจือ! นี่มันมีด มีดนะ ไม่ใช่ค้อน!"
กู้เหยียนจือขมวดคิ้ว ก้มมองดูคมดีด แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง "ยังไม่พังเหรอ"
เขาเหนื่อยยิ่งกว่าใครเพื่อน!
ลู่ซิงเฉินโบกมือ "ไม่ต้องแล้วกู้เหยียนจือ!"
ทุกคนเก็บกวาดสมรภูมิ แล้วขึ้นรถน้ำแข็งกันอีกครั้ง
ประตูรถน้ำแข็งเปิดค้างไว้มานาน กลิ่นจืดจางหายไปแล้ว เหลือเพียงอุณหภูมิข้างในที่ต่ำลงหน่อยเท่านั้น
ปาปูผู้เฒ่าขมวดคิ้ว มองไปที่ลู่ซิงเฉิน ก็มองไปที่เกาต้าฟู่ แล้วก็มองไปที่ปูปูที่ยืนอยู่อย่างสบายอารมณ์ และหลานหลานที่ไร้ซึ่งความห่วงใย
ปาปูผู้เฒ่าถาม "เมื่อกี้ทำไมพวกเจ้าไม่ลงมือ?"
ทุกคน "เอ๊ะ?"
ปาปูผู้เฒ่าเปลี่ยนหน้าทันที ตะโกนลั่น "หมายความว่าเอาข้าเป็นนักสู้รับใช้งั้นสินะ! พวกเจ้ากลุ่มนี้...ขยะตัวจิ๋ว!"
ลู่ซิงเฉินรีบแก้ตัว "ผู้เฒ่า เมื่อกี้ข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้ เพิ่งกลับมาเอง"
เกาต้าฟู่หมุนลูกตา "เอ๊ะ? ผู้เฒ่า เมื่อกี้ข้าท้องเสียอยู่ ไม่ทันสังเกตเลย..."
ปู้ปู้ยิ้มบาง "พ่อบอกให้ข้าตามไปสบาย ๆ ก็พอ มีรุ่นพี่อยู่ ไม่ต้องรีบแย่งซีน"
หลานหลานหดตัวเล็กลงเหลือขนาดนกกระจอกตั้งแต่นานแล้ว "โอ๊ย เมื่อกี้ปีกข้าเป็นตะคริว ตอนนี้ก็ยังไม่ดีเลย ปูปู ปูปู เร็วเข้าอุ้มข้าสิ"
มันเอียงตัว ปีกข้างหนึ่งห้อยตกลงมา แล้วร่วงลงไปในอ้อมแขนปูปู
ปาปูผู้เฒ่าโกรธจนขำ "รวมแล้วพวกเจ้าก็เป็นแค่กลุ่มไร้ค่าใช่ไหม!"