เสวียนหยวนเฟิงกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนขาวซีด ทำไม กันแท้จริงมันทำไม! ทำไมถึงปล่อยเสียงโน้ตสองตัวนั่นออกมาได้!
ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนไหม้เป็นไฟ
พร้อมกันนั้น ในใจก็หวาดหวั่นแอบ ๆ — ยาพิษนี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!
เขาไม่เคยเห็นพิษแบบนี้มาก่อน คนจำนวนมากล้วนบอกว่าลู่ซิงเฉินเก่ง และตอนนี้เขาก็ได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่า... ลู่ซิงเฉินเก่งจริง ๆ
เธอสามารถยึดปาปูมาสเตอร์มาเป็นลูกน้องตบมือได้ด้วย!
ลู่ซิงเฉิน: "ตราบใดที่ตอบคำถามของฉันครบทุกข้อ ฉันจะปล่อยเจ้า!"
นางมองเขาด้วยสายตาดูถูก: "ค่าพลังการต่อสู้ของเจ้าก้อยขนาดนั้น สร้างภัยให้ฉันไม่ได้หรอก พูดมา!"
นางหยิบมีดสั้นออกมา โดยไม่มีสัญญาณใด ๆ ฟันลงที่แขนของเสวียนหยวนเฟิงหนึ่งครั้ง: "เร็ว! ฉันไม่มีความอดทนหรอกนะ ยังไม่พูดอีก ฉันจัดการฆ่าเจ้าทิ้งเลย!"
"อาาา!" เสวียนหยวนเฟิงกรีดร้องเสียงลั่น
เขาไม่คิดเลยว่ากำลังจะตอบคำถามอยู่ดี ๆ ลู่ซิงเฉินจะลงมืออย่างไม่ทันตั้งตัว
เขาก็ไม่ได้ต่อต้านสักนิดนี่นา!
เลือดไหลนอง เสวียนหยวนเฟิงขี้ขาดทันที
เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าลู่ซิงเฉินฆ่าคนราวกับมด โหดเหี้ยมสุด ๆ
คราวนี้เขาเลยเล่าความจริงหมดเปลือก: "พ่อ คนถ้ำน้ำแข็งกลัวน้ำ ผมใช้ปืนลูกบอลน้ำยักษ์ยิงพวกมัน พอโดนน้ำโจมตี พวกมันจะมึนงง แล้วน้ำก็จะแข็งตัว พวกมันขยับไม่ได้ ผมจับพวกมันมาแล้วใช้ยาพิษควบคุม แล้วคุยกันว่า ถ้าช่วยผมสักไม่กี่วัน ผมจะปล่อยพวกมัน"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเสียงฮึ: "เจ้าก็ใช้ยาพิษเหมือนกันสินะ ยาพิษอะไร เอาออกมาให้ดูสิ"