พิงกูหลูแนะนำ “ลู่ซิงเฉิน นี่คือมหาปุโรหิตตงฮูของพวกเรา!”
ลู่ซิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ “สวัสดีมหาปุโรหิต!”
ปุโรหิตตงฮูยิ้มหวาน “แขกเดินทางมาไกล ไปพักผ่อนก่อนเถิด”
นางจ้องมองรถ.
ลู่ซิงเฉินติดม่านไว้ที่กระจกหน้าต่างทุกบานของรถน้ำแข็ง เพื่อรักษาความลึกลับ นางดึงม่านปิดไว้ทั้งหมด คนภายนอกจึงมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
เกาต้าฟู่กับกู้เหยียนจือกระโดดลงจากรถทีละคน เมื่อเห็นกู้เหยียนจือ ปุโรหิตตงฮูตาสว่างวาบอย่างชัดเจน
ปู้ปู้อุ้มหลานหลานเดินลงมา
ปุโรหิตตงฮูเพียงกวาดสายตาผ่านไปครั้งเดียวก็ไม่สนใจอีก
เจ้าแกะน้อยถูกลู่ซิงเฉินเก็บเข้าไปในกระเป๋าสัตว์เลี้ยงแล้ว ตอนนี้เหลืออยู่เพียงปาปูอาจารย์เท่านั้น
ปาปูอาจารย์ยังไม่ยอมลงจากรถสักที
ปุโรหิตตงฮูจ้องแช่มรถน้ำแข็งไม่วางตา แล้วยิ้มบาง ๆ “ดูท่าจะยังมีแขกอีกคนที่ไม่ยอมลงมาสักที…… อะไรกัน แขกท่านนั้น ท่านเขินอายอยู่หรือ?”
อ้าว ปาปูอาจารย์หายไปไหน?
หัวใจลู่ซิงเฉินสะดุด
ไม่ดีแล้ว ปาปูอาจารย์เพิ่งหลับอยู่ ห้ามรบกวนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเขาจะโกรธจัด
ตอนที่พิงกูหลูไปเรียกคน ปาปูอาจารย์ก็เงียบไม่พูดจา คิ้วขมวดแน่น
เขาไม่ชอบคนเผ่าน้ำแข็งมาแต่ไหนแต่ไร จะไม่มีอะไรขึ้นมาใช่ไหม?
ลู่ซิงเฉินเพิ่งจะกลับไป ประตูรถน้ำแข็งก็เปิดออก มีคนกระโดดลงมาจากข้างใน
ลู่ซิงเฉินตาโต
คนที่ลงมาเป็นหนุ่มสาวอายุราว 20 ต้น ๆ สูงประมาณ 1.9 เมตร ใกล้เคียงกู้เหยียนจือ ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมเสน่ห์ ยังดูดีกว่ากู้เหยียนจือซะอีก
ใบหน้าเย็นชา ใกล้เคียงกู้เหยียนจือ!
แถมยังมีบุคลิกหยิ่งผยององอาจ
ต่างจากความต่ำต้องสุขุมของกู้เหยียนจือลิบลับ