ลู่ซิงเฉินอึ้งไปชันษา “นายมีน้ำแร่สำรองอยู่ด้วยเหรอ?”
ในทะเลทรายน้ำขาดยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง แม้จะมีน้ำผลไม้ทะเลทรายอยู่ในมือแล้ว ก็ยังต้องเก็บน้ำแร่ไว้สักขวด ไม่งั้นจะฝืนต่อไปไม่ไหวแน่นอน
ถ้ามีน้ำแร่สองขวดแล้วเอาไปแลกน้ำผลไม้ทะเลทรายทั้งหมด ก็ถือว่าไม่ฉลาดนัก
ฉะนั้น ลู่ซิงเฉินแค่ลองดูเท่านั้น ถ้าคนอื่นแลกไม่ไหว เธอก็วางแผนจะใช้น้ำผลไม้หนึ่งขวดแลกน้ำแร่หนึ่งขวด
ฉินอู๋ชวน: “ฉันมี!”
ลู่ซิงเฉินเข้าใจเจตนาของฉินอู๋ชวนได้ประมาณหนึ่ง
คงอยากกักตุนสินค้าอีกรอบ แล้วค่อยขายราคาสูงภายหลัง
ลู่ซิงเฉิน: “ได้!”
แลกเสร็จ เธอมีน้ำแร่ในมือ 10 ขวด
เธอหาเนินทรายลูกหนึ่ง โยนเมล็ดพืชซาจ่าวลงหลังเนิน แล้วรดน้ำแร่ทั้ง 10 ขวด
ยิ่งน้ำแร่ไหลลงไปเท่าไร เมล็ดซาจ่าวก็งอกรากเร็วขึ้นเท่านั้น แล้วค่อย ๆ เติบโตขึ้นทีละนิ้ว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นต้นไม้ใหญ่สูงราวเจ็ดแปดเมตรแล้ว
ต้นซาจ่าวยักษ์นี่ต่างจากต้นซาจ่าวธรรมดาโดยสิ้นเชิง
มันกิ่งก้านรุ่งเรืองใบเขียวนุ่มนวล แน่นขนัดจนมองไม่ทะลุ บังแสงแดดให้พื้นด้านล่างเป็นร่มเงากว้างใหญ่
ดอกสีเหลืองอ่อนผลิบาน แล้วโรยรา จากนั้นก็สร้างผลไม้ขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาทีละผล
นี่คือซาจ่าวยักษ์งั้นเหรอ?
ลู่ซิงเฉินประหลาดใจและดีใจ ลูกไม้ใหญ่แบบนี้ กินสองผลคงอิ่มไปได้เลย!
[ได้รับต้นซาจ่าวยักษ์เติบโตเร็ว X1 มีอายุการอยู่รอด 8 ชั่วโมง กรุณารีบเก็บผล!]
ลู่ซิงเฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง อยู่รอดได้แค่ 8 ชั่วโมง?
ก็ได้ ยังไงก็มี 8 ชั่วโมง เก็บผลทันแน่นอน!
เธอกระโดดขึ้นไป เด็ดซาจ่าวสีแดงระเบิดหนึ่งผล เช็ดเช็ดแล้ว “กร๊วบ” กัดลงไปหนึ่งคำ