ผู้เล่นคนนั้นตัวสั่นงันงกชี้มือไป “อะ...อยู่ อยู่ตรงนั้นแหละ มันล้มอยู่กับพื้นขยับไม่ได้แล้ว ผู้ใหญ่ใจเมตตาไว้ชีวิตด้วย!”
ไว้ชีวิต?
ลู่ซิงเฉินกรีดดาบเพียงหนึ่งที ศีรษะคนนั้นก็ร่วงพื้น!
เธอได้รับแต้มเอาชีวิตรอด 2 แต้มกับน้ำแร่หนึ่งขวด
เธอวิ่งตรงไปยังทิศที่คนนั้นชี้ไว้ ไม่ช้าก็พบชายคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่หลังเนินทรายแห่งหนึ่ง ไร้ซึ่งลมหายใจเกือบจะหมดสภาพ
เธอผลักเขาเบา ๆ แล้วใบหน้าคมคายหล่อเหลาก็ปรากฏขึ้น
เฮยซาน!
เฮยซานฝืนลืมตาขึ้น แล้วก็แสดงความดีใจ “ลู่ซิงเฉิน?”
ลู่ซิงเฉิน “ใช่ เป็นฉันเอง!”
เธอดึงเฮยซานขึ้นมา “เดินไหวไหม? ไปพักร่มเงาทางนั้นกัน”
ริมฝีปากของเฮยซานแห้งแตกเป็นขุย ทั้งใบหน้าซูบผอมโทรมจนน่าใจหาย ลู่ซิงเฉินหยิบน้ำแร่ที่เพิ่งได้มาส่งให้ เฮยซานรับไปดื่มจนหมดขวด จึงเอ่ยขึ้นว่า “ขอบคุณ!”
หลังจากดื่มน้ำ ร่างกายเขาฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินกลับไปด้วยกันอย่างเซ่อซ่า
ในกลุ่มแชทสนทนา เกาต้าฟู่ร้อนใจจะแทบขาด “เสี่ยวหลู่ มันเกิดอะไรขึ้น มีคนเปิดเผยพิกัดของเธอแล้วนะ!”
ลู่ซิงเฉิน “อะไรนะ?”
เธอย้อนกลับไปตรวจดู พบว่าเป็นคนสุดท้ายที่เพิ่งฆ่าไป คนนั้นวิ่งหนีไปพลางก็โพสต์พิกัดของเธอพร้อมภาพหน้าจอ พร้อมข้อความว่า “ดูสิ มีคนตามมาไหม? ฆ่ามันซะ ที่ดี ๆ แบบนี้ก็เป็นของเจ้าแล้ว!”
บนช่องแชท คนหมู่มากอิจฉากันจนขาดใจ
“พระเจ้า ทะเลทรายแถบนี้มีต้นไม้ใบรกแน่นขนาดนี้ได้ยังไง”
“ใช่สิ ต้นไม้ทะเลทรายที่ไหน ๆ ก็เกือบตายครึ่งเป็นครึ่งตาย ใบไม้จะเขียวขนาดนี้ได้ยังไง ร่มเงาแบบนั้นอยากได้จะบ้าตาย...”