เซี่ยหยุนเฟย: "ลู่ซิงเฉิน!"
มือของลู่ซิงเฉินสะบัดหวือ ได้เก็บใบมีดช่าจี่เข้ากระเป๋าเก็บของเอาไว้ก่อนแล้ว
ไม่ใช่ว่าเธอไม่วิ่งหนี แต่พื้นทรายในทะเลทรายมีดินทรายปริมาณมาก วิ่งไม่ไหวจริง ๆ!
ยิ่งไปกว่านั้น บนทะเลทรายมีแต่ทรายเหลืองเต็มไปหมด อยากจะหลบก็ไม่มีที่หลบ จะให้หลบอยู่ใต้ต้นแคคตัสแคระได้ยังไง?
เซี่ยหยุนเฟยเห็นลู่ซิงเฉินที่มือเปล่าเปล่า ๆ ตาลุกวาวขึ้นทันที: "ฮ่าฮ่าฮ่า ลู่ซิงเฉิน ฮ่าฮ่าฮ่า ลู่ซิงเฉิน ดีเลย เลยไม่คิดว่าเธอจะยื่นหน้ามาให้เอง!"
ความใจร้อนของเขานั้น ถูกพูดออกมาในช่องแชท
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "สวรรค์เอ๋ย ได้ดูสดเซี่ยหยุนเฟยหน้าบวม!"
เหยียนเสี่ยวหลิน: "ทำไมเหรอ?"
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "เพราะเดี๋ยวเขาก็จะโดนลู่ซิงเฉินตีอีกแล้วไง! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เซี่ยหยุนเฟย: "ขำอะไรกัน ที่นี่ผมมีคนรวมสี่คน ในนั้นสองคนมีอาวุธ ส่วนลู่ซิงเฉินอยู่คนเดียวมือเปล่า จะสู้กับพวกเรายังไง?"
เซี่ยหยุนเฟย: "คราวนี้ผมจะตีที่หน้าของเธอ คอยดูนะ!"
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "ได้ ผมคอยดู เซี่ยหยุนเฟย อย่าแพ้ให้เร็วนักนะ!"
ลู่ซิงเฉินจ้องสำรวจเซี่ยหยุนเฟยอย่างระแวง
เขานำคนมาสามคน ชายสอง หญิงหนึ่ง หญิงคนนั้นถือดาวยาวในมือ ดูไปก็ธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ
คนทั้งสามเอ็นอูนพร้อมจะลงมือ: "พี่เซี่ย ฮ่าฮ่า โชคดีจริง ๆ เจอลู่ซิงเฉินเข้าให้แล้ว ฆ่า ๆ ฆ่ามันเลย!"
"ใช่ ฆ่าเธอซะ ฆ่าเธอซะ ได้เป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเยียนอวี่กันหน่อย!"
"เร็วเข้า ฆ่าเธอเสีย เราจะได้มีชื่อเสียง ฮ่าฮ่า!"
ตาสามคนนั้นแดงก่ำ หน้าเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร ตื่นเต้นจนอยากจะลงมือทันที
เซี่ยหยุนเฟยภูมิใจเต็มเปี่ยม: "พี่น้องทั้งหลาย ลงมือเลย อย่าลงมือเบามือ!"