เยว่ตงโหลวกอดหน้าตัวเองแน่นด้วยความอับอาย ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจ
เขาเป็นแบบนี้แล้ว อาจารย์กับศิษย์มารดายังมาเอาใจร้ายเขาอีก!
ลู่ฮ่าวเยว่ขยับตาปริบ ๆ รีบหยิบผ้าสีดำออกมาจากกระเป๋าเก็บของ แล้วยื่นให้เยว่ตงโหลว "ขอโทษด้วยนะรุ่นพี่ ไม่รู้ว่ารุ่นพี่จะลำบากถึงขนาดนี้ มา ๆ ใช้อันนี้ปิดไว้ชั่วคราวก่อนเถอะ"
เยว่ตงโหลวขัดฟัน "ไม่ต้องมาแสดงความห่วงใย!"
เขาขยะแขยงจนขี้ใจ
เขาค้นพบแล้วว่า ลู่ฮ่าวเยว่นี่ยิ่งกว่าลู่ซิงเฉินอีกน่าหมั่นไส้
พูดจาทำตัวอะไรก็แหย่จิตใจคนสุด ๆ
ปรมาจารย์หนานซิงขมวดคิ้ว "มีกลิ่นแปลก ๆ จริง ๆ ด้วย..."
ลู่ฮ่าวเยว่แสร้งตกใจ "ดูสิ? ศิษย์มารดาก็ได้กลิ่นเหมือนกันสินะ? กลิ่นคาวปลาที่ตายสด ๆ น่ะ ยังเหม็นอีกต่างหาก"
เขาหันไปมองเยว่ตงโหลว "รุ่นพี่ ไม่ใช่รุ่นพี่ใช่ไหม? รุ่นพี่ทำแบบนี้ได้ยังไง? รู้ทั้งรู้ว่าศิษย์มารดารักความสะอาด ทำไมไม่อาบน้ำก่อนมา? แม้รุ่นพี่จะรีบแค่ไหน ก็ควรคิดถึงความรู้สึกของศิษย์มารดาบ้างไม่ใช่หรือ?"
เขาถอดใจ "อาจารย์ยังไม่กล้าทำให้ศิษย์มารดาต้องสูดกลิ่นเลย รุ่นพี่กล้าได้ยังไง?"
ลู่ฮ่าวเยว่ "จริง ๆ นะ ไม่เคยเอาศิษย์มารดาใส่ใจสักนิด เธอดีกับรุ่นพี่ขนาดนี้ รุ่นพี่มีหัวใจหรือเปล่า?"
ปรมาจารย์เป่ยเย่ขมวดคิ้ว "ได้แล้ว เดี๋ยวฉันพาศิษย์มารดาของเจ้าไปก่อน ฮ่าวเหยีย เจ้ามาจัดการต่อเถอะ!"
เยว่ตงโหลวตกใจ "อาจารย์!"
ให้ลู่ฮ่าวเยว่จัดการ ชาตินี้เขาไม่มีทางรอด!
เขารู้นิสัยของศิษย์มารดาอยู่แล้ว แต่กลิ่นบนตัวเขาแก้ไม่ได้จริง ๆ แถมฟื้นสภาพใบหน้ากลับมาก็ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่รีบร้อนมาหาปรมาจารย์เป่ยเย่หรอก!
เดิมทีตั้งใจจะให้อาจารย์ช่วย ไหนดลู่ฮ่าวเหยียกับลู่ซิงเฉินโผล่มาซะได้