ลู่ฮ่าวเยว่ยิ้มแฉ่งด้วยความกระตือรือร้น "ผมเรียกพี่ชายก็ได้ มาเถอะ ขอแนะนำตัวเองหน่อย ผมคือน้องชายศิษย์ของพี่!"
เยว่ตงโหลวหันไปมองอย่างประหลาดใจ เข้ามาที่พระอาจารย์เป่ยเย่
พระอาจารย์เป่ยเย่พยักหน้า "ใช่ ฮ่าวเย่มีอัจฉริยภาพดี ข้ารับเขาเป็นศิษย์ปิดทองหลังฟ้าแล้ว ตงโหลว จากนี้ต่อไปสองคนต้องรักใคร่กันดี ๆ ห้ามทะเลาะกันอีกนะ!"
ลู่ฮ่าวเยว่ดึงถังฮวนมาเอง "มาสิพี่ชาย นี่คือน้องสะใภ้ของพี่ เรามีลูกชายด้วยคนหนึ่ง ไว้คราวหน้าจะพามาให้ดู!"
เยว่ตงโหลว: ...
เขาไม่เข้าใจ ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ทำไมตัวเองถึงมีน้องชายศิษย์เพิ่มมาอีกคน?
พระอาจารย์เป่ยเย่ไม่ใช่คนขี้เกียจรึ? ตอนนั้นเขาทำภารกิจไปหลายชิ้น เสียเวลาไปหลายสัปดาห์ ใช้ความพยายามอย่างมากถึงได้อ้อนพระอาจารย์เป่ยเย่จนพอใจ รับเขาเป็นศิษย์
แล้วทำไมเพียงไม่กี่วัน ลู่ฮ่าวเยว่กลายเป็นศิษย์ปิดทองหลังฟ้าได้ง่าย ๆ แบบนี้?
ยิ่งไปกว่านั้น ถังฮวนที่เขาพยายามตามจีบมาตลอดก็หายไปด้วย!
เยว่ตงโหลวอัดความโกรธเอาไว้เต็มอก ไม่รู้จะระบายใส่ใคร
อยากตีลู่ฮ่าวเยว่ แต่พระอาจารย์เป่ยเย่กำลังมองอยู่ อยากฝืนยิ้มรับน้องชายศิษย์ แต่ก็กลืนเลือดตัวเองแทบไม่ลง
เขามองไปที่ลู่ซิงเฉินที่แอบซ่อนอยู่หลังลู่ฮ่าวเยว่ แล้วกัดฟัน "อาจารย์ คนที่ยืนอยู่หลังลู่ฮ่าวเยว่คนนั้นแหละที่ทำให้ข้ากลายเป็นคนไม่คนผีไม่ผี ข้าปล่อยเธอไว้ไม่ได้!"
ยังไม่ทันที่ลู่ซิงเฉินจะได้พูด ลู่ฮ่าวเยว่ก็ถามด้วยความเป็นห่วง "พี่ชาย พี่เป็นอะไรน่ะ? ทำไมใส่หมวกใบใหญ่ขนาดนั้น? แม้แต่หน้าก็มองไม่เห็น?
หรือว่าเป็นโรคที่ขึ้นชื่อว่าเสียมารยาท... โอ๊ะ ไม่ใช่สิ หรือเป็นโรคติดต่อที่ห้ามคนเห็นหน้ารึเปล่า?"