จริง ๆ แล้วลู่ซิงเฉินไม่ได้พักผ่อนมานานแล้ว แต่เธอเป็นห่วงหมีล่าเหลือเกิน สุดท้ายจึงอ้อนแมวน้ำตัวน้อยถามว่า "ตอนนี้ร่างกายดีขึ้นบ้างไหม"
จะไปวังเงือกได้ก็ต้องพึ่งแมวน้ำตัวน้อยเท่านั้น
แมวน้ำตัวน้อยเป็นห่วงยิ่งกว่าลู่ซิงเฉินอีก รีบตอบทันที "ไม่เป็นไรค่ะ เจ้าของ เราออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลย!"
ทั้งสองกระโดดลงไปในทะเล
ลู่ซิงเฉิน: "งั้นเรียกปลากระเบนราหูตัวเมื่อกี้มาดีไหม มันว่ายเร็ว!"
แมวน้ำตัวน้อย: "อูว้า? ไม่ต้อง!"
ร่างของมันสั่นเบา ๆ แล้วขยายใหญ่ขึ้นในชั่วพริบตา ร่างสีหิมะขาวของมันเรืองแสงอยู่กลางสายน้ำ!
ลู่ซิงเฉิน: !!!
เจ๋งสุด ๆ!
แมวน้ำตัวน้อย: "มาเลย เจ้าของขึ้นมาบนหลังฉันสิ"
ลู่ซิงเฉินกระโดดขึ้นไปบนตัวแมวน้ำตัวน้อย โอบกอดลำคอสั้น ๆ อ้วนกลมของมันเอาไว้
ร่างของแมวน้ำตัวน้อยไถลไป แล้วพุ่งออกไปไกลในทันที
ความเร็วของมันเร็วมหาศาล เกือบทุกครั้งที่ไถลตัว มันก็มาถึงที่ใหม่ ราวกับเคลื่อนย้ายข้ามพื้นที่
ลู่ซิงเฉินได้ยินเสียงจากรอบทิศ:
"โอ้! แมวน้ำตัวน้อย แมวน้ำตัวน้อยกลับมาแล้ว!"
"เพื่อนที่รักที่สุดของฉันกลับมาสักที!"
"มิตรแท้เพียงหนึ่งเดียวของฉัน แมวน้ำตัวน้อย ฮือ ฮือ ฮือ ในที่สุดก็ได้เจออีกครั้ง เอ๊ะ ทำไมมันเร็วขนาดนี้?"
"แมวน้ำตัวน้อย เธอไปตามหาหญ้าทะเลน้อยหรือเปล่า? เธอกำลังร้องไห้อยู่นะ!"
"ฟืด!" แมวน้ำตัวน้อยหยุดกึก หันหัวกลับ "ใครร้องไห้?"
ปลาตัวเล็กตัวหนึ่งว่ายเข้ามา "หญ้าทะเลน้อยน่ะ มีปลาได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอแถว ๆ วังเงือก!"
แมวน้ำตัวน้อยร้อนใจขึ้นมาทันที "งั้นฉันไปเยี่ยมเธอเดี๋ยวนี้เลย!"
ลู่ซิงเฉินตั้งสมาธิครุ่นคิด
หญ้าทะเลน้อยก็คือหมีล่าไม่ใช่หรือ? หมีล่ากำลังร้องไห้? แล้วทำไมเธอไม่ตอบรับการเรียกของเธอ?