เจี่ยงเหวินหมิงโวยวายในแชทประจำเขต เว่ยหลินเห็นเข้า จึงไปบอกลู่ซิงเฉิน
ลู่ซิงเฉินมองแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "กฎเกมนี้ซับซ้อนมาก บางทีเธออาจยังไม่ปลดล็อกเงื่อนไขอื่น"
เจี่ยงเหวินหมิง: "เงื่อนไขอะไร"
ลู่ซิงเฉิน: "ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอมีทรัพยากรอะไร หรือทำอะไรไปบ้าง จะไปรู้ได้ไงว่าขาดเงื่อนไขอะไร"
เจี่ยงเหวินหมิง: "เธอจงใจไม่บอกฉันใช่ไหม"
ลู่ซิงเฉิน: "อย่างนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแล้วนะ ฉันไม่ใช่แอดมินเกม จะรู้ได้มากแค่ไหนกัน"
เว่ยอิง: "เจี่ยงเหวินหมิง อย่าเกินไป ใครก็ไม่ได้ติดหนี้เธอ"
มีคนพูดเช่นกัน: "ใช่แล้ว เกมห่วยนี่มันก็ซับซ้อนจริง อย่างขยายแพไม้ถึง 10 เมตรถึงจะประดิษฐ์โต๊ะคราฟได้ หรืออย่างมีไม้อยู่ในมือถึงจะรื้อกล่องได้ กฎยุ่งเหยิงแบบนี้ใครจะไปเดาถูก เจี่ยงเหวินหมิง เธอจะหาเรื่องลู่ซิงเฉินทำไม"
"ใช่ ๆ ลู่ซิงเฉินกำลังทำกระถางไฟอยู่ คุยกับเธอไม่กี่คำ ก็เสียเวลาทำกระถางไฟไปเท่าไหร่"
"ซิงเฉิน ๆ รีบไปทำกระถางไฟต่อเถอะ ใกล้ถึงคิวฉันแล้ว อย่าไปเสียเวลาพูดกับคนบ้า"
เจี่ยงเหวินหมิงโกรธจัด: "พวกเธอจะไม่ซื้อกระถางไฟของฉันแล้วใช่ไหม"
เกาต้าฟู่: "ใช่แล้ว ๆ ใครจะซื้อกระถางไฟของเธอ ฉันได้แล้ว ฮ่า ๆ"
คนที่ได้กระถางไฟแล้วก็มีเป็นร้อย ๆ พวกเขาอบอุ่นดี ซื้อกระถางไฟก็ไม่ได้แพงอะไร ย่อมประทับใจลู่ซิงเฉินมาก ต่างช่วยพูดแทนลู่ซิงเฉิน
เจี่ยงเหวินหมิงโกรธจนแทบบ้า แถมยังเชื่อสนิทว่าลู่ซิงเฉินจงใจไม่บอกเหตุผลที่ทำกระถางไฟไม่ได้ จึงผูกใจเจ็บลู่ซิงเฉิน