มีคนรังเกียจ: "ผู้ชายตัวโตๆ ทนหน่อยสิ!"
ลู่ซิงเฉินไม่มีเวลาดูแชทเลย เธอยุ่งอยู่กับการทำกระถางไฟ
ผู้คนหายไปทีละคน ตัวเลขในแชทประจำเขตลดลงเรื่อยๆ บรรยากาศค่อยๆ ห่อเหี่ยว
ลู่ซิงเฉินแค่ทำกระถางไฟต่อเนื่องไม่หยุด โชคดีที่เธอมีประสบการณ์อดนอน เลยกัดฟันสู้ต่อจนถึงแปดโมงเช้า
ตั้งแต่เจ็ดโมง อากาศเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ พอแปดโมงอุณหภูมิก็แตะ 20 องศาแล้ว ผู้คนถอนหายใจโล่งอก คืนนี้ถือว่ารอดมาได้
[ประกาศ: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทุกท่าน ผ่านบททดสอบแรกแล้ว เขตนี้มีผู้รอดชีวิต 71,233 คน รายละเอียดจะแจ้งให้ทราบหลังเที่ยง]
[ผู้รอดชีวิตทั้งหลาย วันนี้มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ จงเก็บเกี่ยวให้เต็มที่!]
พอประกาศออกมา ผู้เล่นทั้งดีใจและสะเทือนใจ:
"ฮือๆ ฉันรอดมาได้แล้ว ขอบคุณกระถางไฟจริงๆ!"
"ฉันก็รอดเหมือนกัน ไม่มีกระถางไฟ ไม่มีคบไฟ มีแค่ผ้าห่มผืนเดียว ตอนนี้แพไม้เหลือแค่สองแผ่น แต่ได้ยินว่าวันนี้ทรัพยากรดี ต้องลุยเต็มที่แล้ว!"
"ฉันรอดมาได้ด้วยคบไฟอันเดียว แพไม้เหลือห้าแผ่น โชคดีที่พละกำลังดี"
"ตายไปเกือบสามหมื่นคนเหรอ ชีวิตคนนี่ช่างไร้ค่าจริงๆ!"
"จริงๆ ก็เอาตัวรอดไม่ยากนะ มีชุดกันหนาว หรือต่อแพเพิ่มอีกนิด หรือมีคบไฟสักอัน ก็น่าจะรอดได้ พวกที่ทนไม่ไหว เมื่อไม่กี่วันมานี้ไม่ได้เก็บทรัพยากรเลยเหรอ?"
"ต้องใช่แน่ๆ อย่างเจียงเหวินเล่อ ไม่ทำอะไรเลย เอาแต่บ่นทั้งวัน สงสัยคงตายเพราะหนาวแล้ว!"