เว่ยหลินถอนหายใจ: "คนรอเยอะมากเลย รีบกันทั้งนั้น"
จะรีบก็ช่วยไม่ได้ เว่ยหลินต้องรับของ, รับกระถางไฟ, จุดไฟ, เทรด ต่อให้ทำงานไม่หยุดก็ทำได้เร็วแค่นี้
แถมตอนนี้เขาเหนื่อยแล้ว ความเร็วก็ลดลงไปอีก
ทางฝั่งลู่ซิงเฉินกลับทำได้เร็วกว่า
ในช่องแชท ทุกคนค่อนข้างหงุดหงิด มีคนเริ่มเร่ง:
เจี่ยงเหวินหมิง: "ลู่ซิงเฉิน เร็วๆ หน่อยได้ไหม ผมสั่งไปตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่ถึงตาผม?"
เจี่ยงเหวินหลี่: "ใช่ ทำไมช้าจัง ทำธุรกิจแบบนี้ได้ไง? อืดอาดยืดยาดชักช้า!"
ทันใดนั้นก็มีคนพูดแทนลู่ซิงเฉิน:
"ข้างบน อย่าเกินไปเลย กระถางไฟต้องประดิษฐ์ ต้องจุดไฟ ต้องเทรด คิดดูแล้วต่อให้หนึ่งกระถางใช้เวลาเทรดแค่ครึ่งนาทีก็ตาม เพิ่งผ่านไปชั่วโมงเดียว มีคนได้กระถางไฟไปตั้งมากแล้ว แค่นี้ยังไม่ได้อีกเหรอ?"
"ใช่ ลู่ซิงเฉินไม่ได้ทำธุรกิจนะ ถ้าทำธุรกิจคงไม่คิดราคากระถางไฟแค่เหล็กก้อน 2 ก้อนกับไม้ 8 ท่อนหรอก!"
"ฮ่าๆ ฉันได้กระถางไฟมาจากการแลกด้วยแบบแปลนธนูเขาวัวหนึ่งใบ นายใช้เหล็กก้อนกับไม้ไม่กี่อย่างมาแลกกระถางไฟ ยังกล้าพูดว่าเป็นการทำธุรกิจอีกเหรอ?"
"พวกนายทำความเข้าใจใหม่นะ คนอย่างลู่ซิงเฉินเขามาช่วยเหลือพวกนาย ไม่ได้มาทำธุรกิจ!"
"ฮ่าๆ ลู่ซิงเฉินขึ้นราคาเถอะ ให้พวกขี้เหนียวไม่มีปัญญาซื้อ จะได้ไม่ต้องโวยวายว่ารอนาน"
เจี่ยงเหวินหลี่: "พวกนายนั่นแหละขี้เหนียว ฉันมีของเยอะแยะ!"
เจี่ยงเหวินหมิง: "พวกเห็นแก่ได้!"
เว่ยอิง: "นายไม่เห็นแก่ได้ก็อย่าเอากระถางไฟสิ! พวกนายมีของเยอะ แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่แลกล่ะ? ขี้เหนียวรอเก็บของถูกใช่มั้ย! ฮึ!"