ลู่ซิงเฉินกลับเป็นฝ่ายถามเอง “พวกคุณมีอะไร?”
ปุโรหิตตงฮูนิ่งไปครู่หนึ่ง “พวกเรามีกระดูกสัตว์ ก้อนน้ำแข็ง แผ่นกันความเย็น แล้วก็……”
เธอพูดต่อไม่ออก
จริง ๆ แล้วที่นี่ขาดแคลนทรัพยากรมาก ยากจนยิ่งกว่ายากจน ไม่อย่างนั้นคาราวานการค้าเหล่านั้นคงไม่ถึงกับไม่อยากเดินทางมา
สิ่งเดียวที่พวกเขาหยิบออกมาโชว์ได้ก็มีแค่แผ่นกันความเย็นเท่านั้น
ช่วงที่อุณหภูมิปกติ แผ่นกันความเย็นแทบไม่มีประโยชน์ ก็ไม่มีใครต้องการ
พอถึงตอนนี้อากาศหนาวเย็น แผ่นกันความเย็นก็ใช้การได้ในที่สุด
ลู่ซิงเฉิน “ได้ งั้นเราแลกแผ่นกันความเย็น!”
เธอชี้ไปที่กล่องผักบนพื้น “กล่องผักนี้ คุณให้แผ่นกันความเย็นได้กี่แผ่น?”
ปุโรหิตตงฮูมองไปแวบหนึ่ง ไตร่ตรองซักครู่ “พวกเราที่นี่มีผัก คือหัวไชเท้าชนิดหนึ่ง อร่อยดี กินแล้วเพียงพอ ผักของพวกคุณฉันแค่เห็นว่าแปลกตา กะว่าจะแลกมาชิมใหม่ ๆ ดูเฉย ๆ ……”
ลู่ซิงเฉินสายตาวาบหนึ่ง “แปลว่าพวกคุณไม่ชอบผักพวกนี้อย่างนั้นเหรอ? เอางั้นก็ยกเลิก!”
เธอโบกมือหนึ่ง ทำกล่องผักหายไป
ปุโรหิตตงฮูตั้งตัวไม่ทัน
ลู่ซิงเฉินชี้ไปที่ผลไม้ข้าง ๆ ต่อ “แล้วอันนี้ล่ะ?”
ปุโรหิตตงฮูพิจารณาอยู่ครู่ “อันนี้เหรอ……”
ทันใดนั้น เกาต้าฟู่ก็พูดขึ้น “ได้ยินว่าพวกคุณที่นี่มีผลไม้ชนิดหนึ่ง คือหัวไชเท้า อร่อยมาก ดังนั้นพวกผลไม้นี่คงไม่ค่อยชอบเหมือนกันสินะ มา ๆ ๆ มาเก็บไว้ก่อน!”
ระหว่างทาง พวกเขาได้สืบเรื่องนี้จากปิงกูลู่มาแล้ว
แหล่งตั้งถิ่นฐานของชาวถ้ำน้ำแข็งตกอยู่ในหิมะน้ำแข็งตลอดปี เพราะหนาวจนเกินไป พืชหลายชนิดอยู่รอดไม่ได้ ผักชนิดเดียวที่พวกเขากินได้คือหัวไชเท้าสีแดง รสขมฝาด และมันก็คือผลไม้เพียงชนิดเดียวของพวกเขาด้วย