ลู่ซิงเฉินอึ้งงัน ผู้อาวุโสปีกาน้ำแข็งรู้จักปรมาจารย์ปาปูด้วยหรือ?
ปีกาน้ำแข็ง: "เจิ๊บจ๊อยจี๋จ๊ะ (ปาปูไม่กลัวหรือไง พวกเราไม่ได้ฝ่าฝืนสัญญาสักหน่อย!)"
เสียงอีกเสียงหนึ่ง: "เจิ๊บจ๊อยจี๋จ๊ะ (อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ว่าทำไมฤดูทุ่งน้ำแข็งถึงมาเร็วกว่ากำหนด! เฮ้อ สิ่งที่แกทำไว้น่ะ!)"
ปีกาน้ำแข็ง: "เจิ๊บจ๊อย... เอ๊ะ!"
ภายในมีเสียง "ตุบ" ดังขึ้น เหมือนเสียงของหนักๆ ตกลงพื้น
แล้วเสียงของปีกาน้ำแข็งก็เงียบหายไป
"ฉับ" เสียงผ้าม่านถูกยกขึ้น ชนถ้ำน้ำแข็งตัวหนึ่งซึ่งมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน ห่อหุ้มตัวด้วยเกราะขนหนูแน่นหนา เดินออกมาจากข้างใน แล้ววิ่งหนีไปราวกับสายลม
อีกฝ่ายเร็วเหลือเกิน ลู่ซิงเฉินตามจับไม่ทันแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น พอดีมีทหารยามหนึ่งหน่วยเดินผ่านมา เธอจึงไม่กล้าไล่ตาม
ลู่ซิงเฉินทำได้เพียงหลบไปข้างหลังกระท่อมน้ำแข็ง
เมื่อทหารยามไปแล้ว ข้างในกระท่อมน้ำแข็งก็ยังคงเงียบสนิทไม่มีแม้แต่เสียงใด
ลู่ซิงเฉินเพิ่งจะลุกขึ้น ทันใดนั้นเสียงอึกทึกโกลาหลก็ดังขึ้น นักบวชตงฮูวิ่งพรวดออกมาจากป้อมปราการหิมน้ำแข็ง ตะโกนเรียกเสียงดัง: "มาคน! มาคน! ไปตามหาผู้อาวุโสปีกาน้ำแข็ง เร็ว!"
"ซู่ซ่า" ทันทีที่พูดจบ ก็มีชนถ้ำน้ำแข็งหลายหน่วยวิ่งออกมา กระจายกันออกไป พุ่งเข้าไปในกระท่อมน้ำแข็งทุกหลัง
เกิดอะไรขึ้น?
ลู่ซิงเฉินตกใจ
สถานการณ์แบบนี้ เธอไม่มีทางยังอยู่ที่นี่ต่อได้ ไม่อย่างนั้นง่ายนิดเดียวที่จะถูกชนถ้ำน้ำแข็งที่วิ่งวุ่นไปทั่วจับได้
เธอจึงต้องแอบแผลบ ย่อตัวต่ำ ๆ ห่อหุ้มตัวด้วยผ้าคลุมแน่น รอจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ แล้วพุ่งตัวเข้าไปใกล้ป้อมปราการหิมน้ำแข็ง
การจะเข้าไปในป้อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
นักบวชตงฮูยืนอยู่ที่ปากประตูพอดี
เกาต้าฟู่แชทส่วนตัวมา: "เสี่ยวลู่ เป็นไงบ้าง ดูท่าเหมือนจะมีเรื่องแล้วนะ ประตูถูกปิดกั้นไว้ เธอคงเข้าไม่ได้แล้ว"