ลู่ซิงเฉินเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายชราเคราขาวผู้มีรอยยิ้มกริ่มอยู่บนใบหน้า
ชายชราสวมเสื้อผ้าสีม่วงสว่างจ้าสะดุดตาอย่างยิ่ง
ชายชรายิ้มแย้มเข้ามาทักทาย: "แม่หนู เธอเองก็มาเดินเล่นที่ตลาดนัดหมู่บ้านเยี่ยนอวี่เหมือนกันหรือ? ได้อะไรมามั่ง?"
ลู่ซิงเฉินมองเขาอย่างระแวดระวัง
เมื่อเห็นชายชราผู้นี้ เธอก็พลันนึกถึงฉีฟ่างซิน และในขณะเดียวกันก็นึกถึงหัวหน้ากลุ่มโจรสลัดโครงกระดูกดำขึ้นมาด้วย
เธอลุกขึ้นยืนทันที: "ท่านผู้เฒ่า ข้าได้ของมาพอสมควรเจ้าค่ะ อ้อ ยังมีของอีกอย่างที่ยังไม่ได้ซื้อ ขอตัวก่อนนะ สวัสดี!"
ลู่ซิงเฉินหมุนตัวเดินจากไปทันที
โชคที่ชายชราผู้นี้มอบให้ช่างประหลาดพิกลเกินไป นางกลัวว่าตนจะรับมือไม่ไหว
หากเป็นเวลาอื่น ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องลองดูสักตั้ง แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่ตลาดหมู่บ้านเยี่ยนอวี่จะประสบความสำเร็จหรือไม่ เหลือเพียงก้าวสุดท้าย นางไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันใด ๆ ขึ้น
จำต้องข่มใจละทิ้งโอกาสที่ยากจะคาดเดาว่าจะเป็นมงคลหรืออัปมงคลนี้อย่างเจ็บปวด
"อ้าว ๆ ๆ!" ชายชรายื่นเท้าออกมาขวาง จนเกือบทำให้ลู่ซิงเฉินสะดุดล้ม "แม่หนู เธอจะวิ่งหนีไปไหน ข้าคุยกับเธอ ก็แสดงว่ามีวาสนาต่อกัน ทำไมไม่อยู่คุยเป็นเพื่อนข้าต่อนาน ๆ ล่ะ?"
ลู่ซิงเฉินเซถลาเล็กน้อย: "ท่านผู้เฒ่า ข้ามีธุระจริง ๆ ให้ข้าหาคนอื่นมาคุยเป็นเพื่อนท่านดีไหม?"
"ไม่ได้เด็ดขาด!" ชายราชุดม่วงฉวยแขนเสื้อของนางไว้แน่น น้ำเสียงหนักแน่น "ข้าชอบแต่เจ้า!"
ลู่ซิงเฉิน: ...
ชายราชุดม่วงดูจะขุ่นเคืองเล็กน้อย: "เอาล่ะ ๆ ไม่คุยแล้ว ไม่คุยแล้ว ข้าจะมอบโชคให้เจ้าสักหน่อย รับไว้ แล้วเจอกันใหม่!"