ลู่ซิงเฉินฟาดแส้ “ส่งมา!”
ลู่ซิงเฉิน: “การ์ดเรียกตัวทะเลทราย 1 ใบ การ์ดปล้นทะเลทราย 1 ใบ ดาบยาวระดับหายาก 1 เล่ม ขนมปัง 10 ชิ้น ขนมซาฉีหม่า 2 ชิ้น น้ำแร่ 8 ขวด เนื้อหนูทะเลทราย 300 ชิ้น เนื้องูเหลือมทองทะเลทราย 40 ชิ้น…… ชิ้นใดชิ้นหนึ่งห้ามขาด!”
เซี่ยหยุนเฟยตัวสั่น “นายมองเห็นได้ยังไง?”
เขาตกใจ ทำไมลู่ซิงเฉินรู้ว่าเขามีของเสบียงเท่าไหร่?
แต่แรกเขายังคิดจะหยิบของออกมาเล็กน้อยหลอกเธอไปพลาง ๆ ตอนนี้ดูท่าจะไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว
แต่ว่า... จะให้ลู่ซิงเฉินหมดทั้งหมด?
นั่นมันทั้งวันของเขาเลยนะ ฆ่า NPC ไปกี่ตัว ฆ่าผู้เล่นไปกี่คน ใช้ความเพียรมากแค่ไหนถึงได้มา
ของที่ได้มาทั้งวัน!
จะให้เธอหมด?
งั้นเขาจะเล่นอะไรล่ะ?
เซี่ยหยุนเฟยต่อต้านอย่างหนัก
ลู่ซิงเฉินฟาดแส้เสียง “ป๊าบ” ดังเข้าที่ตัวเขา “เร็ว! ยังจะเอาชีวิตรอดไหมล่ะ?”
เซี่ยหยุนเฟยกัดฟันยอมแตกพาน “ไม่เอา แกฆ่าเราไปเลย เราจะดูว่าแกฆ่าเราไปแล้วใครจะขุดขุมสมบัติให้พวกแก!”
ลู่ซิงเฉินหัวเราะฮึฮึ “ถ้าฆ่าแกไป ของในมือแกก็เป็นของเราหมดสิ ตอนนั้นเราหยิบน้ำแร่ขวดนึง ขนมปังแผ่นนึงออกไป ก็จ้างคนขุดขุมสมบัติให้เราได้เป็นกอง!”
เธอเยาะเย้ย “เราจำเป็นต้องใช้แก?”
เซี่ยหยุนเฟยสิ้นหวัง
ก็จริง ถ้าลู่ซิงเฉินฆ่าเขา เธอก็ได้ของเขาไปกองใหญ่เหมือนเดิม
แถมการขุดขุมสมบัติก็ไม่ได้ต้องเป็นเขาคนเดียว!
แต่เขาก็ไม่ยอมจำนน ทำไมล่ะ?
ลู่ซิงเฉินเห็นสีหน้าของเซี่ยหยุนเฟยเปลี่ยนไปมา ทำท่าสิ้นหวังราวกับกำลังจะโดดตึกตาย เธอจึงปลอบว่า “เซี่ยหยุนเฟย นี่แค่วันแรก การล่าสังหารยังมีอีกหลายวัน แกเพียงแค่เอาของของวันแรกให้เรา อีกหลายวันข้างหน้า แกยังได้ของอีกเยอะ!”