หลายคนเรียกหาลู่ซิงเฉิน ทำให้ข้อความของพี่น้องสกุลเจียงถูกกลบหายไปในทันที
ความสนใจของทุกคนถูกเบี่ยงเบนไปด้วย
พี่น้องสกุลเจียงโกรธจนแทบคลั่ง
เว่ยอิงตาเป็นประกายมองไปที่ลู่ซิงเฉิน “ซิงเฉิน เธอส่งรูปไปหรือยัง? เข้าร่วมการแข่งขันหรือยัง?”
ลู่ซิงเฉินถ่ายรูปไว้มากมาย และคัดเลือกมาแล้วสามภาพ
ตอนนี้เธอกำลังดูรูปของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ
หลายคนไม่รู้ว่าไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการแข่งขัน หรือไม่มีอะไรจะโชว์กันแน่ ส่วนใหญ่จึงไม่ผ่านเกณฑ์
มีแต่ภาพวางอาหารเต็มโต๊ะ ถ่ายสิ่งก่อสร้างระดับสูง หรือไอเทมระดับสูง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการอวดทรัพย์
แต่ทว่า ทรัพย์ของพวกเขาไม่ได้อุดมสมบูรณ์พอ ด้อยกว่าลู่ซิงเฉินมาก
เมื่อได้ยินคำถามของเว่ยอิง ลู่ซิงเฉินก็เอารูปที่เธอเลือกไว้มาให้ทุกคนดู
ภาพแรกคือโต๊ะตอนนี้ ภาพที่สองคือมุมภายนอกของห้องชงชา ภาพที่สามคือสนามยิงธนูของเธอ ข้างเป้าธนูปักไม้ไผ่สีม่วงอันหนึ่ง เหนือไม้ไผ่แขวนโคมแดงที่ปลิวไสวตามลม และด้านนอกเป็นผืนน้ำทะเลไร้ขอบเขต
เว่ยหลินพยักหน้า บรรยากาศของภาพพวกนี้ดีทีเดียว
เว่ยอิงมองอยู่นาน จู่ๆก็ถามว่า “ซิงเฉิน ทำไมไม่ถ่ายแคปซูลอาบน้ำของเธอลงไปด้วย นั่นมันคือชีวิตที่มีคุณภาพที่สุดเลยนะ!”
ลู่ซิงเฉินส่ายหัว “อันนั้นไม่ค่อยเหมาะสม”
เว่ยหลินแววตาวาบ เขาสังเกตเห็นว่า ลู่ซิงเฉินโพสต์ภาพเหล่านี้ ประการแรก ไม่มีหน้าของใครเลย แต่เผยให้เห็นมือหรือเท้าครึ่งหนึ่งอย่างพอเหมาะพอดี แสดงว่าพวกเขาอยู่ในงานสังสรรค์ ประการที่สอง ไม่แสดงสัตว์เลี้ยงของเธอ หรือเถาวัลย์เต็มลำเรือให้เห็นชัดเจน