แต่… มันจะมีประโยชน์ไหมนะ?
ลู่ซิงเฉินถามเถาวัลย์สัตว์ประหลาดทะเล
แม้เถาวัลย์สัตว์ประหลาดทะเลจะอายุยังน้อย แต่นางรู้มากทีเดียว จึงกล่าวทันทีว่า “มีประโยชน์สิ นกเทวะให้ความสำคัญกับคำมั่นสัญญาที่สุด!”
นี่ยอดเยี่ยมมาก
ลู่ซิงเฉินมองนกปากแดงหางฟ้าด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่างนี้แล้ว ต่อไปข้าจะให้เจ้ากินสตรอว์เบอร์รีวันละ 10 ผล แตงโมสองชิ้น อีกสักพักก็จะมีลูกแพร์ ส้มเขียวหวานอะไรอีก ถ้าอยากกินถั่วลิสงกับเมล็ดแตงโมก็ได้เช่นกัน แต่เจ้าต้องเป็นพาหนะให้ข้า!”
เนื้อหามากเกินไป นกปากแดงหางฟ้างุนงงเล็กน้อย แต่มันฟังเข้าใจเรื่องอาหาร จึงกล่าวอย่างร่าเริงทันทีว่า “สตรอว์เบอร์รี สตรอว์เบอร์รี แตงโม ส้มเขียวหวาน ลูกแพร์…”
ลู่ซิงเฉิน: …
ช่างเถอะ!
นางกล่าวใหม่ว่า “เจ้ามาเป็นพาหนะให้ข้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้า ตกลงไหม?”
นกปากแดงหางฟ้า: “ตกลง ตกลง!”
มันร้อนใจเสียแล้ว ก็แค่กินสตรอว์เบอร์รีไม่ใช่หรือ ทำไมลู่ซิงเฉินถึงเรื่องมากนัก มันตกลงก็พอแล้ว
ถ้าไม่ตกลงอีก มันจะอดตาย!
ลู่ซิงเฉินยิ้มออกมา นางหยิบสตรอว์เบอร์รีในตะกร้าออกมาทันที มอบให้นกปากแดงหางฟ้า นกปากแดงหางฟ้าร้องอย่างดีใจหลายครั้ง แล้วไปกิน
ว่าแต่นกปากแดงหางฟ้าเสียงเพราะจริง ๆ
สมกับเป็นชิงหลวนในอนาคต!
เมื่อคิดว่าตนได้พาหนะชิงหลวนที่มีแต่เซียนถึงจะมี ลู่ซิงเฉินก็ดีใจอย่างยิ่ง
ดีใจก็ดีใจ แต่นางไม่ได้ปล่อยให้การทำงานเสียเลยสักนิด หลังจากให้อาหารนกปากแดงหางฟ้าแล้ว นางก็ตากเมล็ดสตรอว์เบอร์รีเพิ่ม เตรียมปลูกสตรอว์เบอร์รีให้มากขึ้น