ข้อมือของลู่ซิงเฉินมีบาดแผลเล็ก ๆ หลายแห่ง ถึงตอนนี้เธอก็ไม่สนใจว่าสิ้นเปลืองหรือไม่แล้ว ใช้ยาวิเศษไปหนึ่งตลับทันที ไม่นานบาดแผลของเธอก็หายสนิท
เธอกินสตรอว์เบอร์รีอีกหลายลูก เรี่ยวแรงก็ฟื้นคืนกลับมามากในทันใด
ที่จริง สิ่งที่ต้องทำให้สงบที่สุดคือจิตใจของเธอ
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฆ่าคน
ลู่ซิงเฉินปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เธอเริ่มตรวจสอบข้าวของที่ได้มาเมื่อครู่
อาวุธของหม่าเอ้อคือค้อนดาวตก ลู่ซิงเฉินหยิบขึ้นมาชั่งน้ำหนักดู รู้สึกว่าต้องออกแรงมาก จึงวางลง
อีกชิ้นคือปลอกนิ้วมือธนูทองสัมฤทธิ์ มันสามารถเพิ่มความคล่องตัวได้ถึง 2 หน่วย ไม่น่าแปลกที่เมื่อครู่หม่าเอ้อถึงได้ว่องไวขนาดนั้น
ลู่ซิงเฉินสวมปลอกนิ้วมือไว้ที่นิ้วโป้ง และพบด้วยความประหลาดใจว่าด้านล่างยังมีร่องอีก นี่คือปลอกนิ้วมือธนูที่ใช้สำหรับยิงธนู สามารถปกป้องนิ้วมือได้
เหมาะเจาะเลย เธอต้องการสิ่งนี้พอดี ปลอกนิ้วมือนี้มาได้ถูกเวลาจริง ๆ!
ครั้งนี้ที่ลำบากสังหารหม่าเอ้อ ในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทน!
เมื่อสวมปลอกนิ้วมือดีแล้ว เธอก็ตรวจดูสิ่งของอื่น ๆ ต่อ
อีกอย่างคือกล้องส่องทางไกล เธอหยิบกล้องส่องทางไกลออกมา ส่องดูไปรอบทิศ
กล้องส่องทางไกลนี้ไม่เลว มองเห็นของที่อยู่ไกลได้ ลู่ซิงเฉินคิดว่าใช้มันสังเกตการณ์พี่น้องสกุลเจี่ยงจะดีอย่างยิ่ง
ลู่ซิงเฉินเปิดแชทประจำเขต ย่อจอแสงให้เล็กลง แล้ววางไว้ที่มุมซ้ายบน เพื่อไม่ให้บดบังสายตา
พี่น้องสกุลเจี่ยงชอบสแปมข้อความ เธอสามารถดูความเคลื่อนไหวของพวกเขาได้จากจอแสงแชท
เป็นไปตามคาด เจี่ยงเหวินหมิงก็กำลังตะโกนท้าทายอีก:
"ลู่ซิงเฉิน เธอหนีไม่พ้นหรอก! ฮ่าฮ่า เจอตัวแล้ว รอเลย!"