"เพี๊ยง" ลู่ซิงเฉินฟาดแส้ออกไปหนึ่งที หม่าเอ้อตะโกนลั่น คว้าปลายแส้ไว้ได้
เขาจับปลายแส้อ่อนไว้ แล้วออกแรงกระชากอย่างแรง ลู่ซิงเฉินฉวยโอกาสปล่อยมือ หม่าเอ้อออกแรงมากเกินไป ทรุดตัวถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะนั่งก้นจ้ำเบ้า
สีหน้าของหม่าเอ้อฉายแววโกรธกรุ่น แต่ก็ตั้งหลักได้ โยนแส้ทิ้ง แล้วจงใจพูดว่า "ฮ่า ๆ ก็แค่นี้เองนี่นา!"
"งั้นเหรอ?" ลู่ซิงเฉินถอยหลังไปหลายก้าวอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้น กระบอกลูกธนูก็สะพายอยู่บนบ่า ธนูเขาวัวก็ถือไว้ในมือ
ระยะแค่นี้ ใช้ธนูได้พอดี!
เมื่อกี้ต่อสู้ระยะประชิด ไม่มีโอกาสเลย ที่จริงแล้ว สำหรับผู้เล่นที่มีพละกำลังมหาศาลอย่างหม่าเอ้อ การโจมตีระยะไกลนี่แหละถึงจะได้ผลที่สุด
เธอไม่ให้โอกาสหม่าเอ้อเตรียมตัวเลย โก่งธนูใส่ลูกธนู "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว" ลูกธนูขนนกสามดอกถูกยิงออกไปเป็นชุด
หม่าเอ้อตกใจมาก รีบหลบฉาก
แต่ลูกธนูออกมาติด ๆ กันสามดอก เขาหลบดอกที่หนึ่งกับสองได้ แต่ดอกที่สามหลบไม่พ้น
"ฉึก" ลูกธนูดอกสุดท้ายยิงเข้าที่หัวไหล่ของเขา
ในเวลาเดียวกัน ลู่ซิงเฉินก็ขึ้นสายอีกสามดอก "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว" ยิงออกไปเป็นชุด
ครั้งนี้หม่าเอ้อเตรียมตัวแล้ว หลบซ้ายหลบขวาอย่างทุลักทุเล กลับหลบได้ทั้งหมด
ลู่ซิงเฉินถอยหลังไปอีกห้าหกก้าว
หม่าเอ้อโกรธจัด ตะโกนก้อง พุ่งเข้ามา
เขาก็นับว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง เห็นว่าลู่ซิงเฉินเป็นแค่เด็กสาว ก็ดูถูกมาตลอด คิดจะจับตัวไว้ให้พี่น้องเจี่ยงเหวินหมิง
แต่ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บ ด้วยความโกรธ เลยไม่คิดจะจับเป็นแล้ว ค้อนเหล็กเหวี่ยงสะบั้น ไม่ออมมืออีกต่อไป