“หลานหลาน ไป จับตาพวกมันไว้ ถ้าพวกมันใกล้จะถึงแล้วบอกข้าด้วย!” ลู่ซิงเฉินสั่งนกปากแดงหางฟ้า
เจ้าพวกนกน้อยน่าสงสารที่บินตามลู่ซิงเฉินไปมา ทั้งยังบินกลับไปกลับมาเพื่อจับตาดูเจี่ยงเหวินหมิงและพวก ทำให้วุ่นวายอยู่นานก็เหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง
ยิ่งกว่านั้น ทุกครั้งที่ลู่ซิงเฉินกินลูกท้อก็ไม่เคยแบ่งให้นางเลย ทำให้นางหิวจนน้ำลายสอ
ดังนั้นจึงอิดออดอยากจะหยุดงาน
ลู่ซิงเฉินเหลือบมองนางแวบหนึ่ง “จะไปไหม? ไม่ไปก็อดกินลูกท้อ!”
“ไป ไป ไป เดี๋ยวไป!” นกปากแดงหางฟ้าจนปัญญาจึงบินจากไป
ลู่ซิงเฉินพิงก้อนหินพักผ่อนสักครู่
ครั้งนี้ นางไม่ได้กินลูกท้อเพื่อฟื้นแรง
นางคาดว่าเจี่ยงเหวินหมิงและพวกคงตามมาไม่เร็วเช่นนั้น
ก่อนหน้านี้ตอนเจี่ยงเหวินหมิงมีการ์ดระบุตำแหน่ง นางก็มุ่งหน้าลงใต้มาตลอด ครั้งนี้เจี่ยงเหวินหมิงไม่มีการ์ดระบุตำแหน่งแล้ว นางจึงเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก
ด้วยแรงเฉื่อย เจี่ยงเหวินหมิงน่าจะยังคงไล่ตามลงใต้ต่อไป ตามหาอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่เจอ ถึงจะเริ่มออกค้นหาโดยรอบ เมื่อพวกเขาตามหาเจอตัว ก็คงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เป็นจริงดังคาด เจี่ยงเหวินหมิงอารมณ์พลุ่งพล่าน “ลู่ซิงเฉิน มีความสามารถก็อย่าหนีสิ!”
ลู่ซิงเฉินที่กำลังพักอยู่ ก็ไม่ลืมที่จะยั่วโมโห “ฮ่าๆ ไม่ได้เรื่องขนาดนี้เลยรึ ตามหามาตั้งนานแค่ไหนแล้วยังตามข้าไม่ทันอีก!”
เจี่ยงเหวินหมิง “รอเดี๋ยวเถอะ ฮึก ฮะ!”
ลู่ซิงเฉิน “ข้ารอจนเหนื่อยแล้ว พวกเจ้ายังไม่มาอีก ข้าจะไปแล้วนะ!”
เจี่ยงเหวินหมิงถามด้วยความโกรธ “เจ้าอยู่ที่ไหน?”
ลู่ซิงเฉิน หึหึยิ้ม “ไอ้ขยะ ตามหาสิ!”
ลู่ซิงเฉินตบศีรษะตัวเองเบาๆ เกิดอะไรขึ้น คราวนี้ทำไมเอาแต่ด่าเจี่ยงเหวินหมิงว่าไอ้ขยะไม่หยุดเลยนะ? หรือว่าจะติดมาจากนกปากแดงหางฟ้ากัน?