เจิ้งหยวนสบถด่าอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
เว่ยถิงหน้าบึ้งตึง
ช่างเป็นสวรรค์ที่ไม่ยุติธรรมเสียจริง ไอ้เจิ้งหยวนที่ไร้ความเมตตาและเจ้าเล่ห์เพทุบาย ผลงานที่ส่งเข้าประกวดของมันกลับติดหนึ่งในสิบอันดับแรกได้?
แล้วยังจะมาใช้เธออีก
ช่างคิดฝันไปเถอะ!
เธอไม่เพียงไม่ช่วยมัน แต่จะหาผลงานที่มีฝีมือจริง ๆ สักชิ้น ไปโหวตให้ผลงานนั้น โปรโมท ให้ผลงานนั้นพุ่งเข้าสิบอันดับแรก แล้วดันเจิ้งหยวนตกไป!
เว่ยถิงสีหน้าเคร่งเครียด ไล่เปิดดูภาพที่ส่งเข้าประกวดทีละภาพ ใช้เวลาอยู่สองชั่วโมง
ภาพนี้ไม่ผ่าน วางของไว้มากมาย แล้วมันมีคุณภาพอะไร? ภาพนั้นก็ไม่ได้ ทั้งที่สิ่งของก็มีมากพอแล้ว แต่มุมกล้องไม่ดี ภาพถ่ายออกมาเลยเสียหาย
เธอคัดสรรอยู่นาน พลิกดูผลงานของเกือบสี่ห้าร้อยคน แต่ก็ยังหาที่ถูกใจไม่ได้
ไม่มีผลงานของใครสักคนที่เหนือกว่าเจิ้งหยวน
เว่ยถิงเริ่มหงุดหงิดใจแล้ว ดูมาถึงสี่ร้อยแปดสิบสองแล้ว ต้องดูต่อไหมนะ?
ต้องรู้ไว้ว่า คนที่มีฝีมือสักหน่อย สามารถติดอันดับหลายร้อยแรก ๆ จะระดมคนในเขตมาช่วยโหวต ดังนั้นพวกเขาส่วนใหญ่จะอยู่อันดับห้าร้อยขึ้นไป ถ้าลงไปกว่านั้น ก็ไม่มีเหตุจำเป็นต้องดูอีกเลย
เว่ยถิงอดทนดูต่อไปอีกสิบกว่าภาพ จนถึงอันดับที่ห้าร้อยสอง เธอคิดจะเลิกแล้ว
พวกอันดับท้าย ๆ มันเป็นอะไรกัน เล่นตลกหรือเปล่า? ฝีมือยังสู้เธอไม่ได้ด้วยซ้ำ!
เว่ยถิงหลับตาลง ตั้งใจจะปิดหน้าผลงานทั้งหมด แต่เพราะมือลั่น กลับเปิดผลงานอันดับที่ห้าร้อยสามขึ้นมา
เว่ยถิงยิ่งหงุดหงิดใจใหญ่ จะรีบปิดทันที แต่ทันใดนั้น เธอเบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปยังภาพที่ปรากฏตรงหน้า…